deneme bonusu veren siteler deneme bonusu deneme bonusu veren siteler asikovanje.net bahis siteleri sleephabits.net
adana web tasarım
hd sex video
free bonus veren siteler
Sikis izle Sikis izle
escort pendik ümraniye escort
Mobilbahis
bonus veren siteler
köpek eğitimi
casinoslot bahisnow
onlinecasinoss.com
SERDECZNIE Zapraszamy do naszego gabinetu: ul. Witkiewicza 75, 44-102 Gliwice, TEL. +48 500 701 500
0
Materiały do wypełniania kanałów korzeniowych
18 września 2021 --- Drukuj

Wypełnienie kanału korzeniowego należy do najważniejszych etapów leczenia endodontycznego – istotnie wpływa na wynik końcowy terapii. Prawidłowe wypełnienie kanału, w szczególności części przywierzchołkowej, chroni tkanki okołowierzchołkowe (okw.) przed rozwojem procesów patologicznych i warunkuje wyleczenie istniejących stanów zapalnych.

Szeroki wybór materiałów do wypełniania kanałów umożliwia wyselekcjonowanie optymalnego produktu – nie tylko pod kątem właściwości fizykochemicznych, ale i indywidulanych preferencji lekarza dentysty.

Cechy materiału wypełniającego

Idealny materiał stosowany do ostatecznego wypełnienia kanałów korzeniowych powinien:

  • być biozgodny z tkankami przyzębia wierzchołkowego: nie być cytotoksyczny, mutagenny, kancerogenny ani immunogenny oraz nie wywierać działania hamującego na procesy reparacyjne tkanek okw., ale stymulować odbudowę kości wyrostka zębodołowego zniszczonej procesem zapalnym.
  • wypełniać kanał w sposób szczelny i trwały: nie ulegać kurczeniu w czasie wiązania (pozytywnym zjawiskiem jest zdolność do pęcznienia podczas wiązania), biodegradacji, resorpcji ze światła kanału; wykazywać adhezję do tkanek zęba
  • kontrastować się na zdjęciu rentgenowskim
  • łatwo wprowadzać się do kanału (wykazywać odpowiednią przyczepność, plastyczność i długi okres wiązania, który umożliwia wykonanie prawidłowego wypełnienia) i łatwo usuwać się z kanału (w przypadku powtórnego leczenia endodontycznego).
  • nie przebarwiać tkanek zęba.

Mimo badań i wyprodukowania wielu materiałów, nie udało się stworzyć materiału, który spełnia wszystkie warunki. Najczęściej – by uzyskać optymalne wypełnienie – stosuje się dwa materiały łącznie: materiał plastyczny (uszczelniacz kanałowy – pastę) i materiał pełniący funkcję rdzenia o zróżnicowanej konsystencji (stałej/półplastycznej), zazwyczaj gutaperkę.

Materiały stosowane jako rdzeń

Gutaperka – jeden z najstarszych materiałów stomatologicznych i wciąż bardzo popularny. Gutaperka to naturalny sok gatunków drzew z rodziny sączyńcowatych (Sapotaceae); z chemicznego punktu widzenia jest polimerem poliizoprenowym (trans-1,4-poliizoprenem). Może występować w trzech fazach, do celów stomatologicznych wykorzystywana jest gutaperka w fazach alfa i beta (krystalicznych).

Gutaperka uzyskiwana z drzew to głównie faza alfa. By uzyskać odmianę beta, gutaperkę po podgrzaniu do temperatury powyżej 65°C należy szybko schłodzić.

W fazie beta w temperaturze pokojowej gutaperka ma postać ciała stałego, jest spoista i w niewielkim stopniu plastyczna. Po podgrzaniu do temperatury 42-49°C przechodzi w fazę alfa  i staje się miękka, płynna, ciągnąca i lepka (właściwości wykorzystywane przy metodach termoplastycznych). W temperaturze powyżej 65°C gutaperka staje się płynna.

Gutaperka wykazuje wiele cech idealnego materiału do wypełniania kanałów, tzn.:

  • wysoką biozgodność
  • stabilność objętościową w kanale
  • łatwość usuwania z kanału
  • dobry kontrast na zdjęciach rentgenowskich.

Gutaperka najczęściej jest produkowana w postaci ćwieków gutaperkowych; w ich skład wchodzą:

  • czysta gutaperka (ok. 20%)
  • tlenek i krzemian cynku (40-60%)
  • woski, żywice
  • kontrast rentgenowski (siarczan baru)

Same ćwieki (mimo kondensacji) nie mogą zamknąć szczelnie kanału – należy stosować je wraz z uszczelniaczami.

Ćwieki srebrne i tytanowe – obecnie stosowane bardzo rzadko, ew. do wypełniania kanałów bardzo zakrzywionych i wąskich, gdy nie można użyć gutaperki.

Resilon – materiał syntetyczny stosowany od kilkunastu lat, złożony m.in. z termoplastycznego polimeru na bazie alifatycznego poliestru, bioaktywnego szkła, tlenochlorku bizmutu i siarczanu baru. Wykazuje podobne właściwości biologiczne i fizykochemiczne do gutaperki; również wykorzystywany jest do wypełniana kanałów metodami na zimno i termoplastycznymi. Występuje w postaci ćwieków, grubych pałeczek lub warstwy materiału pokrywającej nośnik. Łatwo się usuwa ze światła kanału. Używany wraz z dedykowanymi uszczelniaczami.

Uszczelniacze kanałowe

Uszczelniacze kanałowe po przygotowaniu mają konsystencję pasty, stosuje się je w połączeniu z materiałem pełniącym funkcję rdzenia wypełnienia. Ich rola polega na wypełnianiu szczelin między rdzeniem a ścianą kanału korzeniowego oraz przestrzeni między ćwiekami. W warunkach optymalnych uszczelniacz zapływa też w zachyłki kanału i kanaliki zębinowe.

Uszczelniacze mogą mieć postać proszku, który należy rozrobić płynem lub żelem (by uzyskać pastę) albo postać dwóch past (należy je zmieszać).

Uszczelniacze na bazie tlenku cynku i eugenolu – w postaci proszku z tlenkiem cynku (który rozrabia się eugenolem) lub materiału typu pasta/pasta. Zawierają związki kontrastujące (np. siarczan baru), mogą zawierać żywice naturalne. Łatwo wprowadza się je do kanału, ale usuwanie może być trudniejsze. Wykazują stosunkowo wysoką zdolność uszczelniania kanału bezpośrednio wypełnieniu; z czasem resorbują na skutek rozpuszczalności w płynach ustrojowych i stałego uwalniania się eugenolu. Lepszą jakość wypełnienia można uzyskać, wykorzystując je w charakterze uszczelniaczy ćwieków gutaperkowych (łączą się chemicznie z gutaperką, dając wypełnienie nierozpuszczalne w płynie tkankowym).

Materiały na bazie cementu glass-jonomerowego – praktycznie niestosowane.

Materiały na bazie wodorotlenku wapnia – najczęściej w postaci użytkowej pasta/pasta, dobrze tolerowane przez tkanki okw. Dobrze przylegają do ścian kanału, ale łatwo ulegają resorpcji z jego światła. Łatwo można je usunąć z kanału korzeniowego.

Materiały na bazie siloksanów – polimery krzemowo-organiczne. Cechuje je zgodność tkankowa, nierozpuszczalność w płynach ustrojowych i minimalny skurcz w czasie wiązania. Łatwo usuwają się z kanału.

Materiały na bazie żywic syntetycznych – wykazują dużą odporność na nacisk, dobre przyleganie brzeżne i minimalną rozpuszczalność w płynach tkankowych (niepodatność na resorpcję). Biozgodność zależy od składu.

Materiały do wstecznego wypełniania kanałów

Zabieg resekcji wierzchołka korzenia polega na odcięciu wierzchołka korzenia zęba i (zazwyczaj) na wstecznym opracowaniu i wypełnieniu kanału. Przez wiele lat do wstecznego wypełnienia kanału stosowano amalgamat, rzadziej cement fosforanowy, karboksylowy, złotą folię, porcelanę, gutaperkę, cementy glass-jonomerowe oraz modyfikowane cementy tlenkowo-cynkowo-eugenolowe w postaci preparatów IRM czy SuperEBA. Aktualnie do takich celów zaleca się stosować materiały na bazie mineralnych aglomeratów trójtlenków metali – o wysokiej biozgodności, stosunkowo dobrej szczelności, które sprzyjają procesom gojenia tkanek okw.

Ze względu na wieloletnie obserwacje kliniczne w powszechnym użyciu nadal są preparaty IRM i SuperEBA.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Wpisz wynik działania *

Czy
wiesz, że...
  • Najmniej bolesne podanie znieczulenia przypisują sobie mieszkańcy woj. podlaskiego, gdzie 33% osób skarżyło się na dolegliwości podczas podania znieczulenia. Najbardziej natomiast z lubuskiego – 54% osób podawało ból przy aplikacji znieczulenia.
  • 80% ludzi nie jest zadowolona ze swojego uśmiechu.
  • Dentyści cenią sobie porządek, czystość, wodę mineralną, trzy godziny bez jedzenia i rozmownych pacjentów
FAQ
NEWSLETTER
Chcesz być na bieżąco i wiedzieć o najnowszysch zdarzeniach przed innymi? Zapisz się do naszego newslettera!

Menu

Zwiń menu >>
X
X
X