invoisse.com deneme bonusu veren siteler deneme bonusu deneme bonusu veren siteler asikovanje.net bahis siteleri sleephabits.net
casino siteleri
agario
deneme bonusu veren siteler
adana web tasarım
hd sex video
Sikis izle Sikis izle
escort pendik ümraniye escort
Mobilbahis
bonus veren siteler
köpek eğitimi
casinoslot bahisnow sultanbet grandpashabet
onlinecasinoss.com
SERDECZNIE Zapraszamy do naszego gabinetu: ul. Witkiewicza 75, 44-102 Gliwice, TEL. +48 500 701 500
0
Biomechanika w ortodoncji – siły, które przesuwają zęby
23 maja 2021 --- Drukuj

Biomechanika w ortodoncji bada siły wykorzystywane do przemieszczenia zęba lub grupy zębów i uzasadnia uzyskane przesunięcia prawami fizyki. Jej znajomość jest niezbędna, by zapanować skuteczne postępowanie i zminimalizować jatrogenne działania niepożądane.

Leczenie aparatami stałymi i ruchomymi polega na zastosowaniu sił, które prowadzą do przemieszczenia zębów albo zmian w budowie układu stomatognatycznego. W aparatach ortodontycznych źródło siły stanowić mogą sprężyste druty, śruby, elastyczne gumki, a także mięśnie pacjenta.

Biomechanika w ortodoncji – pojęcia podstawowe

Siła to wektorowa wielkość fizyczna – miara oddziaływań pomiędzy dwoma lub więcej ciałami. Siły zatem to wektory – z punktem przyłożenia, wartością liczbową, kierunkiem i zwrotem. Z punktu widzenia ortodoncji istotny jest również czas działania siły, dystans i punkt przyłożenia. Jednostka siły to Newton (N), ale często przedstawiana jest w gramach (1 N ≈ 100 g).

Ciało fizyczne, również ząb, posiada środek ciężkości (centrum oporu), czyli punkt przyłożenia siły, która jest wypadkową ciężkości wszystkich cząsteczek organizmu. W zębie znajduje się ponadto centrum rotacji, przez który przechodzi oś, wokół której następuje obrót zęba.

Moment siły to wielkość wektorowa równa iloczynowi wektorowemu siły i ramienia działania (odległość punktu przyłożenia siły od osi obrotu); między wektorami ramienia siły i siły znajduje się kąt α. W ortodoncji – jeśli momentowi siły nie przeciwdziała (równy) przeciwmoment – odbywa się ruch obrotowy powodujący przechylenie, wychylenie albo rotację zęba. Nie dojdzie do rotacji, jeżeli suma momentów sił wynosi zero. Do innych możliwych ruchów zęba należą:

  • translacja (przemieszczenie równoległe)
  • ekstruzja (przemieszczenie zęba wzdłuż osi długiej w kierunku płaszczyzny zgryzu)
  • intruzja (przemieszczenie zęba wzdłuż osi długiej w kierunku podstawy kostnej)
  • przechylenie/wychylenie (ruch zęba, w którym jego oś długa przed i po leczeniu tworzy kąt)
  • tork; torque (przemieszczenie korzenia względem korony w kierunku policzkowo-językowym).

Ruchowi zęba „przeszkadza” siła tarcia, której wartość zależna jest od siły nacisku i współczynnika tarcia. Wartość siły przyłożonej do zęba powinna być większa od siły tarcia – wtedy dojdzie do przemieszczenia.

Siły w ortodoncji i ich skutki

W analizie biomechanicznej leczenia istotne jest pojęcie „zakotwiczenia”, oznaczające opór stawiany przez ząb/grupę zębów/jednostkę anatomiczną wobec ich przesunięcia. Wśród najczęstszych typów zakotwiczenia w ortodoncji wymienia się:

  • zakotwiczenie wzajemne – opór jednostki kotwiczącej i opor jednostki przesuwanej jest jednakowy
  • zakotwiczenie stacjonarne – jednostka kotwicząca stawia bardzo duży opór jednostce przesuwanej.

W ortodoncji stosuje się siły o różnej wielkości, ale powinny one mieścić się w optymalnych wielkościach fizjologicznych. Schwarz wprowadził 4 stopnie działania biologicznego sił:

  • I – siły podprogowe (do 15 g/cm2) niezdolne do zmiany położenia zęba
  • II – siły słabe/krótkotrwałe (15–20 g/cm2) nieprzerywające krążenia krwi we włośniczkach; mogą częściowo zwężać przestrzeń między korzeniem i kością zębodołu
  • III – średnie siły nacisku (20–50 g/cm2) przekraczają ciśnienie kapilarne krwi, nie zaciskając całkowicie tkanki ozębnowej
  • IV – siły duże (pow. 50 g/cm2) powodujące miażdżenie tkanek przyzębia, nie należy ich stosować w ortodoncji.

W leczeniu ortodontycznym wykorzystuje się siły II i III stopnia.

Biorąc pod uwagę czas działania siły, wyróżnia się: siły ciągłe (aparaty stałe) i przerywane (aparaty wyjmowane).

Podczas regulacyjnego przesuwania zębów (zależnie od rodzaju zastosowanego ruchu) występują  strefy nacisku (resorpcja kości, zwężenie) i ciągnienia (apozycja kości, poszerzenie szpary ozębnowej).

Ruchowi zęba towarzyszy przemodelowywanie kości, w którym wyróżnia się 3 etapy:

  • etap wczesny – przemieszczenie natychmiastowe zęba zależne od elastyczności więzadeł ozębnej i kości wyrostka zębodołowego
  • etap przejściowy – ustaje ruch zęba pomimo działania siły; obecność martwicy jałowej w strefie ucisku, produkcja włókien kolagenowych w strefie ciągnienia
  • etap późny – odbywa się przemieszczenie zęba, resorpcja martwicy w strefie ucisku, odnowa struktur ozębnej; w strefie ciągnienia – apozycja kości i nawarstwienie nowego cementu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Czy
wiesz, że...
  • Co dwa zęby to nie jeden ?
  • Według Akademii Stomatologii Ogólnej, przeciętny człowiek szczotkuje zęby tylko 45 do 70 sekund. Zalecana ilość czasu wynosi 2-3 minuty.
  • Jeśli będziesz pocierał zęby wewnętrzną stroną skórki od banana przez ok. 2 minuty, minerały zawarte w skórce banana przenikną do Twoich zębów i w efekcie staną się one bielsze.
FAQ
NEWSLETTER
Chcesz być na bieżąco i wiedzieć o najnowszysch zdarzeniach przed innymi? Zapisz się do naszego newslettera!

Menu

Zwiń menu >>