Biomateriał stymulujący namnażanie osteoblastów

Nowy biomateriał opracowany został przez zespół naukowców z Nanyang Technological University (NTU) w Singapurze. Zaskakujący jest fakt, że w całości wykonano go z odpadów z akwakultury – rybich łusek i skóry żaby ryczącej. Biorąc pod uwagę, że tylko w samym Singapurze co roku konsumowanych jest aż 100 milionów kilogramów ryb i mięsa żab ryczących, produkcja nowego biomateriału może być bezproblemowa, a co najważniejsze – zupełnie bezpieczna dla środowiska.

Naukowcy odkryli, że wspomniane odpady, po odpowiednim oczyszczeniu i przygotowaniu, zapewniają bardzo dobre rezultaty w odbudowie tkanki kostnej. Porowata struktura biomateriału tworzy doskonałe podłoże do przyczepiania i namnażania ludzkich komórek kościotwórczych. Istotną zaletą nowego biomateriału jest także to, że składa się on z tych samych związków, które obecne są w ludzkich kościach. Wpływa to na ograniczenie ryzyka wystąpienia reakcji zapalnej.

Wykorzystanie nowego preparatu

Dotychczasowe badania pokazują, że wspomniany biomateriał z powodzeniem może być wykorzystywany do regeneracji tkanki kostnej, w której planowane jest umieszczenie implantu. Takie rozwiązanie jest o tyle lepsze od tradycyjnej augmentacji, że nie wymaga dodatkowego zabiegu pobrania tkanki kostnej od pacjenta i przyspiesza całość leczenia implantologicznego.

Biomateriał na bazie rybich łusek i skóry żaby równie dobrze może być stosowany we wszystkich innych przypadkach, w których występuje konieczność regeneracji utraconej tkanki kostnej. Mowa tutaj o utracie tkanki np. na skutek urazu, choroby, procesów starzenia albo chirurgicznego leczenia nowotworu.

Opracowany biomateriał prawdopodobnie wkrótce zasili szeregi preparatów popularnie wykorzystywanych do odbudowy tkanki kostnej w gabinetach stomatologicznych.

Post Nowy biomateriał przyspieszy odbudowę tkanki kostnej u pacjentów implantologicznych pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Miniimplanty – kiedy są stosowane?

Miniimplanty lub mikroimplanty to zminiaturyzowana podobizna tradycyjnych implantów zębowych. W porównaniu z nimi, mają mniej więcej o połowę mniejszą średnicę. Wynosi ona od 1,8 do 2,5 milimetrów. Istotna różnica dotyczy także ich budowy. Podczas, gdy tradycyjny implant to śruba, uzupełniana o część protetyczną, miniimplanty są jednoczęściowe.

Już w pierwszych 6 tygodniach po wyrwaniu zęba może zaniknąć nawet 60% tkanki kostnej. W związku z tym, pacjenci, u których ekstrakcja zęba została wykonana już jakiś czas temu, zwykle mają „niewystarczającą ilość” kości szczęki lub żuchwy, która potrzebna jest do zapewnienia implantowi stabilizacji. Przed założeniem tradycyjnego implantu, stomatolog musi więc podjąć się odbudowy wspomnianej tkanki, co fachowo określane jest jako augmentacja kości. Niestety, jest to kosztowny i długotrwały proces.

Zdaniem specjalistów, w takich sytuacjach można zrezygnować z odbudowy kości i zastosować miniimplanty. Nie tylko uważa się, że są one w stanie spełnić swoją rolę równie dobrze, jak tradycyjne implanty, ale dostrzega się również ich dodatkowe zalety.

Dodatkowe zalety miniimplantów

Dr Gallucci zwraca uwagę, że proces mocowania miniimplantów jest szybszy i prostszy w porównaniu do mocowania tradycyjnych implantów. Cechuje go także mniejsze ryzyko związane z tym, że implant zostanie wszczepiony za blisko naczynia krwionośnego lub nerwu. Sam zabieg jest również mniej inwazyjny, gdyż w celu wprowadzenia implantu, stomatolog nie musi wycinać całego płatu dziąsła. Komputer precyzyjnie wskaże miejsce, poprzez które należy przedostać się do kości.

Komputerowe renderowanie ma jeszcze jedną istotną zaletę. Umożliwia indywidualne zaprojektowanie korony, dzięki czemu miniimplant wykazuje lepsze przystosowanie do potrzeb pacjenta.

Wielu specjalistów posuwa się o krok dalej, wykorzystując miniimplanty do zakotwiczania protez. Póki co uważa się jednak, że jest to rozwiązanie obarczone dość dużym ryzykiem niepowodzenia.

Przeczytaj także temat o standardowych implantach.

Post Miniimplanty – charakterystyka pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Brak jednego zęba tylnego

Biorąc pod uwagę, że człowiek przeciętnie wyposażony jest w aż 32 zęby, brak pojedynczego zęba wydaje się całkowicie niegroźny. Tymczasem specjaliści wskazują, że brak ten wpływa na co najmniej cztery sąsiadujące zęby, a w efekcie – na całość uzębienia. Dzieje się tak dlatego, że przeciążone zęby zaczynają się przechylać. Wychylenie to powoduje, że częściowo wystają ponad powierzchnię łuku zębowego, stając się przeszkodą w zgryzie. Górna i dolna szczęka, podczas stykania się, naturalnie zaczyna wówczas omijać wspomnianą przeszkodę poprzez ustawianie się w nieco innej pozycji, co prowadzi do dalszych negatywnych konsekwencji.

Liczne braki zębów tylnych

Oczywiście gorsza jest sytuacja, w której brakuje nam kilku zębów tylnych. Mimowolnie wybieramy wówczas jedną z dwóch możliwości – żucie pokarmu przednimi zębami lub żucie bardzo pobieżne. Obydwie opcje są równie zgubne. Pierwsza z nich powoduje, że siekacze ulegają starciu, co przekłada się nie tylko na ich znacznie pogorszoną estetykę, ale prowadzi także do szybkiego rozchwiania i wypadnięcia. Z kolei niedokładne przeżuwanie pokarmu pociąga za sobą szereg konsekwencji ze strony układu pokarmowego, nie wspominając już o tym, że zwyczajnie pozbawiamy się przyjemności płynącej z jedzenia.

Jeśli braki w tylnych zębach powodują, że decydujemy się przeżuwać pokarm tylko jedną stroną uzębienia, bardzo szybko doprowadzimy do jej przeciążenia. Pojawią się wówczas dolegliwości ze strony stawów skroniowo-żuchwowych, co będzie skutkowało bólem szczęki oraz przeskakiwaniem wspomnianych stawów, a nawet może to powodować bóle głowy i kręgosłupa. Wyjścia z problemu nie stanowi już wtedy samo uzupełnienie braków zębowych, ale konieczne jest również podjęcie rehabilitacji stomatologicznej.

Braki zębowe najlepiej uzupełnić jak najszybciej po ekstrakcji. Możemy to zrobić w łatwy sposób – poprzez wykonanie korony wspartej na implancie, mostu lub protezy.

Post Dlaczego ważne jest uzupełnianie braków tylnych zębów? pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Implanty a leki antydepresyjne

Osobom przyjmującym leki antydepresyjne nie zaleca się planowania na ten czas leczenia implantologicznego – do takiego wniosku doprowadziła analiza dokumentacji medycznej pacjentów stomatologicznych, przeprowadzona przez profesorów z Uniwersytetu w Buffalo – prof. Latifa Baitam i prof. Sebastiano Andreana. Już wcześniej, obserwując przypadki niepowodzeń leczenia implantologicznego, wspomniani profesorowie wpadli na trop, który jako przyczynę tychże niepowodzeń wskazywał przyjmowanie przez pacjentów leków antydepresyjnych. Przegląd dokumentacji wyraźnie to potwierdził. Okazało się bowiem, że leki antydepresyjne zażywało aż 33% osób z grupy badawczej, u której leczenie implantologicznie nie przebiegło pomyślnie.

Aby sprawdzić zależność pomiędzy pomyślnym przebiegiem terapii implantami, a przyjmowaniem leków antydepresyjnych, wyłoniono także grupę kontrolną. Składała się ona z osób, u których nie wystąpiły problemy w leczeniu implantami. Antydepresanty przyjmowane były jedynie przez 11% pacjentów z tej grupy.

Antydepresanty a problemy stomatologiczne

Zasadniczo, przyjmowanie leków antydepresyjnych może powodować następujące problemy stomatologiczne:

• suchość w jamie ustnej (tzw. kserostomia),
• zgrzytanie zębami (tzw. bruksizm),
• ubytek masy kostnej i osłabienie struktury kości (tzw. osteoporoza),
• pobudzenie ruchowe w obrębie szczęki lub żuchwy (tzw. akatyzja).

Wszystkie wymienione wyżej skutki uboczne antydepresantów znacząco wpływają na proces gojenia się implantów. Szczególne znaczenie ma metabolizm kości, który zmieniony przez leki antydepresyjne, utrudnia integrację kości z tytanowym wszczepem.

Pamiętajmy, aby przed przystąpieniem do terapii implantologicznej poinformować lekarza o przyjmowanych lekach. Jeśli nie jest to konieczne, odłóżmy terapię implantami do czasu zakończenia farmakologicznego leczenia depresji.

Post Leki antydepresyjne a leczenie implantologiczne pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Dzieje się tak, ponieważ potencjał komórek macierzystych odpowiedzialnych za wytwarzanie tkanki kostnej, przy braku wspomnianego enzymu słabnie, a one same zmieniają profil aktywności – sprzyjają otłuszczeniu szpiku zamiast tworzeniu tkanki kostnej. Gromadzenie się tłuszczu w szpiku z czasem doprowadza do starzenia się i osłabienia kości oraz osteoporozy. W badaniach przeprowadzonych na myszach wykazano, że osłabienie kości następowało szczególnie znacząco w sytuacji, kiedy utracie enzymu KDM4B towarzyszyła dieta wysokotłuszczowa.

To nie wszystkie negatywne skutki braku tego enzymu. Dodatkowo pojawiają się także modyfikacje w upakowaniu chromatyny, czyli nici DNA znajdujących się w jądrach komórkowych. Dzieje się tak, gdyż KDM4B to również czynnik epigenetyczny – regulujący ekspresję genów. Przy braku wspomnianego enzymu powstaje więcej ściśle upakowanej heterochromatyny. Niestety, geny na znajdujących się w tej postaci odcinkach DNA nie mogą ulegać ekspresji, czyli nie mogą powstawać kodowane przez nie białka. Odbija się to, oczywiście, negatywnie na sprawności działania komórek.

Epigenetyka szansą na utrzymanie implantów dentystycznych

Opisana sytuacja prowadzi do pogorszenia jakości tkanki kostnej i jej starzenia się oraz osteoporozy. Naukowcy uważają, że jeśli udałoby im się epigenetycznie odmłodzić komórki macierzyste biorące udział w tworzeniu tkanki kostnej, zapobiegałoby to zrzeszotnieniu kości. Udałoby się bowiem odwrócić niekorzystny trend – zamiast otłuszczania szpiku następowałaby synteza nowych zasobów zdrowej, mocnej kości.

Ponieważ skutkiem osteoporozy w jamie ustnej może być rozchwianie zębów a także implantów stomatologicznych i problem z osadzeniem nowych wszczepów, znalezienie odmładzającego remedium przy osteoporozie mogłoby zwiększyć szanse na udane leczenie protetyczne i zabezpieczenie przed utratą naturalnych, często zdrowych zębów.

Źródło: https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S1934590921000102?via%3Dihub

Post Więcej tłuszczu w szpiku kości grozi utratą implantów dentystycznych pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Unikalna budowa implantów beleczkowych

Aby zrozumieć działanie implantu beleczkowego, warto poznać jak przebiega proces zakładania korony przy wykorzystaniu zwykłych implantów. Otóż rozpoczyna się on od wkręcenia implantu w kość szczękową. Następnie, przez okres od 3 do 6 miesięcy trwa proces tzw. osteointegracji. Polega on na stopniowym zrastaniu się implantu z kością. Najpopularniejsze implanty – tytanowe – wchodzą wówczas w reakcję z tlenem zawartym w komórkach tkanki kostnej, tworząc warstwę dwutlenku tytanu. Warstwa ta współtworzy nową tkankę kostną, dzięki czemu umacnia implant. We wspomnianym okresie stomatolog obserwuje postępy procesu osteointegracji. Dopiero, gdy wskazują one na możliwość bezpiecznego zamocowania na implancie śruby gojącej i korony, stomatolog przystępuje do działania.

Implanty beleczkowe, oprócz tytanowego korpusu, posiadają również tantalowy cylinder, który umiejscowiony jest w ich środkowej części. Cylinder ten charakteryzuje się budową siateczkową, zbliżoną do struktury kości. Sprawia to, że komórki kostne pacjenta dużo szybciej wnikają pomiędzy beleczki implantu, powodując jego stabilizację. Zjawisko to określane jest jako osseoinkorporacja.

Natychmiastowe założenie korony tymczasowej

W niektórych przypadkach założenie korony tymczasowej możliwe jest tuż po zabiegu zamocowania implantu. Jedynym warunkiem jest to, aby kość pacjenta cechowała się odpowiednią twardością. Dla potwierdzenia stopnia gęstości kości wykonuje się trójwymiarowe badanie radiologiczne, czyli tzw. tomografię stożkową. Badanie to dostarcza także komplet informacji, które niezbędne są do prawidłowego przeprowadzenia zabiegu implantologicznego.

Warto jednak wiedzieć, że implanty beleczkowe wcale nie przyspieszą procesu zrastania się implantu z kością w przypadku pacjentów, u których kość jest wyjątkowo miękka lub występuje konieczność przeprowadzenia dodatkowych zabiegów. Wówczas zrastanie może zająć standardowy czas kilku miesięcy.

Post Implanty beleczkowe – przełom w implantologii pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Szablony chirurgiczne do implantacji to nowoczesne instrumenty wykonane z żywicy polimerowej biozgodnej z tkankami jamy ustnej. Wspomagają one pracę stomatologa podczas osadzania wszczepu w szczęce lub żuchwie i umożliwiają wykonanie zabiegu implantacji ściśle według wcześniej wytyczonego planu i w sposób małoinwazyjny.

Oczywiście nadal diagnostyka, doświadczenie i oko stomatologa pozostają niezbędnymi elementami zabiegu implantacji, dzięki którym prawdopodobieństwo odtworzenia funkcjonalności narządu żucia i estetyki uśmiechu jest bardzo wysokie. Jednak dzięki indywidualnym szablonom chirurgicznym korzyści jest więcej.

Zalety szablonów chirurgicznych stosowanych w implantologii

Dzięki zastosowaniu polimerowych szablonów:

• implant jest osadzony zgodnie z anatomią kości konkretnego pacjenta oraz zgodnie z planem protetycznym – w ten sposób unika się sytuacji, kiedy dopiero podczas wszczepiania implantu w tkanki podejmowane są ważne decyzje odnośnie tego, pod jakim kątem i jak głęboko należy wykonać nawiert w tkance;
• nie ma konieczności rozcinania dziąsła w celu uzyskania dostępu do pola operacyjnego – stomatolog wykonuje jedynie przezdziąsłowy nawiert, przez co zabieg staje się minimalnie inwazyjny;
• wykonanie nawiertu prowadzone jest zgodnie z wyznaczonym wcześniej kątem i na precyzyjnie ustaloną głębokość – szablon chirurgiczny działa bowiem jak „prowadnica”, dzięki której wiertło wprowadzane jest w tkankę dokładnie tak, jak zostało to wyznaczone na podstawie zdjęć, modeli i symulacji 3D; takie postępowanie przynosi ogromną korzyść, gdyż oszczędza kość;
• pacjent odzyskuje piękny uśmiech już podczas jednego zabiegu, gdyż możliwe jest natychmiastowe osadzenie korony protetycznej na wszczepie;
• korona protetyczna osadzona jest w sposób zapewniający właściwe warunki zgryzowe i okluzję, dzięki czemu implant nie tylko sprzyja prawidłowej pracy układu stomatognatycznego, ale również nie generuje sił, które mogłyby doprowadzić do jego wykoślawienia lub złamania.

Szablony chirurgiczne – jak to działa w praktyce?

Szablony chirurgiczne to akcesoria indywidualne – tworzone są dla konkretnego pacjenta w oparciu o wycisk i skan obrazujące aktualne warunki, jakie panują w jamie ustnej. Indywidualizacja szablonów jest konieczna, gdyż każdy człowiek jest inny. Ponieważ z czasem warunki w jamie ustnej mogą ulegać zmianom spowodowanym m.in. zjawiskami fizjologicznymi, nawykami czy czynnikami środowiskowymi, nie da się do bieżącej sytuacji zastosować szablonu, który był wykonany np. kilka lat wcześniej.

• Podczas wizyty stomatolog pobiera wycisk z jamy ustnej pacjenta i wykonuje badanie tomograficzne obszaru roboczego.
• Na podstawie wycisku i obrazu 3D z tomografu dentysta opracowuje dokładny plan zabiegu implantacji: dobiera rodzaj i wielkość wszczepów, określa, jakich wierteł użyje do nawiercania, pod jakim kątem nawiert zostanie wykonany i na jaką głębokość.
• W oparciu o wycisk i obraz 3D oraz plan zabiegu w pracowni protetycznej powstaje indywidualny model, który staje się bazą do wykonania właściwego szablonu chirurgicznego. Znajdują się w nim specjalnie przygotowane otwory, poprzez które stomatolog będzie wykonywał nawiert kości. W zestawie są też specjalne tuleje, dzięki którym dentysta może utrzymywać właściwy tor, kąt i głębokość wprowadzania wiertła w kość
• Pacjent zgłasza się na małoinwazyjny zabieg osadzenia implantów, który rozpoczyna się umieszczeniem szablonu chirurgicznego w jamie ustnej. Ponieważ szablon jest zgodny z kształtem tkanek jamy ustnej pacjenta, jego dopasowanie do pola roboczego jest natychmiastowe. Sterylność akcesorium gwarantuje natomiast bezpieczeństwo mikrobiologiczne podczas zabiegu.
• Stomatolog nawierca kość poprzez otwory w szablonie – ponieważ otwory te pełnią rolę nie tylko punktów nawiertu, ale także prowadnic, dzięki temu wiertło zagłębia się w kość precyzyjnie pod wytyczonym kątem i na wyznaczoną wcześniej głębokość.
• Po osadzeniu w kości implantu, na jego wystającą z dziąsła część łącznikową od razu można nałożyć koronę protetyczną i tym samym odtworzyć funkcjonalność i urodę łuku zębowego podczas jednej wizyty. Korona protetyczna jest wykonywana przed zabiegiem, równolegle z szablonem protetycznym, dlatego całość pracy to zbiór wzajemnie dopełniających się procedur i elementów.

Ciekawostki na temat szablonów chirurgicznych

Szablony chirurgiczne znajdują wiele zastosowań i wykorzystywane są w stomatologii nie tylko do osadzania implantów zębów, ale także podczas zabiegów rekonstrukcyjnych, np. przy odtwarzaniu utraconego fragmentu kości szczęki lub polegających na scaleniu złamanej czy przeciętej kości.

Szablony, które stosuje się podczas osadzania implantów zębów, dostępne są obecnie w trzech typach[1]. Każdy z nich daje implantologowi różne stopnie swobody w przeprowadzaniu zabiegu:

• nonlimiting design – szablon ten określa tylko jedną właściwość, mianowicie położenie korony protetycznej w odniesieniu do miejsca implantacji; lekarz natomiast samodzielnie może decydować o ustawieniu implantu w przyzębiu oraz o kącie nawiercania kości;
• partially limiting design – określa tylko tor wprowadzenia pierwszego wiertła, natomiast o sposobie prowadzenia dalszych działań decyduje implantolog;
• completly limiting design – określa tory wprowadzania wszystkich wierteł używanych podczas penetracji kości szczęki, dzięki czemu daje największą dokładność odwzorowania założeń planu implantacji na właściwy zabieg.

Każdy szablon jest pomocą jednorazową – przeznaczoną do konkretnych warunków jamy ustnej w określonym czasie i u konkretnego człowieka. Prawidłowo wykonany i zastosowany, zwiększa trwałość i stabilność osadzenia implantu.

[1]Iwańczyk B., Wychowański P., Kresa I. i in., Implantacja z wykorzystaniem szablonu chirurgicznego z tuleją – analiza matematyczna, Implants, 4/2016.

Quiz do tekstu:

Post Implantologia nawigowana komputerowo – szablony chirurgiczne pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Zakażenia okołowszczepowe dotyczą tkanek miękkich i/lub twardych, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie implantu. Powodowane są przez bakterie, które przyczepiają się do powierzchni implantu, tworzą biofilm, uwalniają toksyczne produkty metabolizmu i powodują destrukcję tkanek sąsiadujących ze wszczepem. W efekcie naruszona zostaje lub zniszczona podpora dla części implantu osadzonej w kości, a osteointegracja (zespolenie wszczepu z kością) ulega osłabieniu lub miejscowo zanika. Wskutek tego implant traci stabilność i z czasem może dojść do jego utraty – niezależnie od tego, jak jest doskonały i nowoczesny.

Choć w biofilmie powodującym zakażenie okołowszczepowe stwierdzono bakterie, które są typowe dla zapalenia dziąseł i przyzębia (w tym Porphyromonas gingivalis – wróg nr 1 zdrowia przyzębia ), to wykryto również szczepy nie należące do mikroflory powodującej zapalenia przyzębia. Podejrzewa się, że w zakażeniach okołowszczepowych główną rolę w generowaniu zmian chorobowych odgrywa gronkowiec złocisty.

Klasyfikacja zakażeń okołowszczepowych

• Mucositis (zakażenie nazywane też peri-implant mucositis) to stan zapalny tkanek miękkich, które otaczają wszczep. Charakteryzuje się zaczerwienieniem i obrzękiem dziąseł, a także krwawieniem podczas badania zgłębnikiem. To stan odwracalny. Może być wstępem do właściwego periimplantitis.
• Periimplantitis to proces nieodwracalny i postępujący. Dotyczy zarówno tkanek miękkich, jak i twardych, które otaczają implant. Dochodzi tutaj już do zniszczenia (resorpcji) kości; osteointegracja jest słabsza lub zanika, kieszonki dziąsłowe ulegają pogłębieniu, występują krwawienia oraz ropienie tkanek.

Czynniki sprzyjające rozwojowi zakażeń okołowszczepowych

• Niewłaściwa higiena jamy ustnej (niesystematyczna, zaniedbywana, niedokładna lub stosowanie technik szczotkowania, które uszkadzają dziąsła) – to główna przyczyna zarówno mucositis, jak i W przypadku periimplantitis wskazuje się na jeszcze inną możliwą przyczynę: zapalenie przyzębia.
• Palenie tytoniu – oszacowano, że pięciokrotnie podnosi ryzyko rozwoju zakażenia okołowszczepowego[1]. Ponadto jest uznawane za jeden z głównych czynników, które prowadzą do niepowodzenia procesu implantacji[2]. Związane jest to między innymi ze zwiększonym tempem utraty kości u osób palących, gorszą integracją wszczepu z otaczającymi tkankami i trudnościami z utrzymaniem odpowiedniego poziomu higieny jamy ustnej.
• Czynniki jatrogenne – mogą prowadzić między innymi do cementitis, czyli stanu zapalnego zlokalizowanego pod dziąsłem w sąsiedztwie wszczepionego implantu. Przyczyną cementitis są drobiny cementu, który przedostał się pod dziąsło podczas mocowania (cementowania) korony tymczasowej na wszczepie osadzonym w kości. Choć cementitis po raz pierwszy opisano dopiero w 2009 r., to obecnie ten typ stanu zapalnego uznaje się za najważniejszy rozpoznawalny czynnik ryzyka prowadzący do zakażenia okołowszczepowego. Na szczęście cementitis jest procesem odwracalnym. Z badań wynika bowiem, że usunięcie drobin cementu, które trafiły pod dziąsło, w większości przypadków powodowało zanik stanu zapalnego. Z drugiej strony – jest to zjawisko niebezpieczne dla osób z zapaleniem przyzębia, gdyż wykazano, że u wszystkich badanych z chorobą przyzębia i stwierdzonym cementitis doszło do rozwoju periimplantitis[3].
• Gorsza jakość tkanek lub ich ubytki w rejonie implantacji.
• Choroby układowe, np. schorzenia układu krążenia, niewyrównana cukrzyca, schorzenia immunologiczne i związane z tym przyjmowanie leków immunosupresyjnych.
• Wcześniejsze niepowodzenia w osadzeniu wszczepu stomatologicznego.

Leczenie zakażeń okołowszczepowych

W zależności od rodzaju i stopnia zaawansowania zakażenia, terapia może obejmować tylko leczenie zachowawcze albo leczenie zachowawcze łączone z interwencją chirurgiczną.

• Leczenie mucositis – najczęściej wystarczy zadziałać zachowawczo. Głównym elementem terapii jest mechaniczne usunięcie z powierzchni implantu zanieczyszczeń i biofilmu. Stomatolog oczyszcza obszar objęty zapaleniem za pomocą kiret tytanowych, ultradźwięków czy strumienia powietrza. Działania te wspomagane są miejscowo stosowanymi środkami antyseptycznymi lub terapią fotodynamiczną.
• Leczenie periimplantitis – przeprowadza się je podobnie do terapii zapalenia przyzębia. Wykorzystuje się tu:
  • mechaniczne metody zachowawcze (jak w leczeniu mucositis), wspomagane farmakoterapią oraz zabiegami z użyciem lasera czy terapią fotodynamiczną. Dentysta w oparciu o obserwację zaawansowania procesu oraz głębokości kieszonek dziąsłowych może też wdrożyć antybiotykoterapię – stosowaną miejscowo lub ogólnie;
  • metody chirurgiczne – wprowadza się je, kiedy leczenie zachowawcze nie przynosi skutków lub jego efekty nie są zadowalające. Mogą to być zabiegi resekcyjne lub regeneracyjne. Te pierwsze prowadzą do zmniejszenia krwawienia z dziąseł, spłycenia kieszonek dziąsłowych i redukcji stanu zapalnego w tkankach. Wykorzystywane są tu zabiegi kształtujące i korygujące kość (osteoplastyka, osteotomia) oraz dekontaminacja (zniszczenie czynnika mikrobiologicznego przez oczyszczenie i dezynfekcję powierzchni implantów). Celem zabiegów regeneracyjnych jest odtworzenie kości zniszczonej przez proces zapalny oraz doprowadzenie do ponownej osteointegracji.

Ponieważ środowisko jamy ustnej sprzyja nieustannemu tworzeniu biofilmu, nie da się uniknąć osadzania się mikroorganizmów na powierzchniach struktur znajdujących się w jamie ustnej – także tych sztucznych (jak na przykład implanty). Nie da się zatem wyeliminować ryzyka rozwoju zakażeń okołowszczepowych i wynikającego z niego niebezpieczeństwa utraty implantu. Ryzyko to można jednak z powodzeniem zmniejszyć i tym samym maksymalnie wydłużyć czas utrzymywania się wszczepu w jamie ustnej. Klucz do sukcesu to profilaktyka zakażeń okołowszczepowych, a więc staranna higiena jamy ustnej, cykliczne wizyty kontrolne u dentysty i podejmowanie leczenia stanów zapalnych niezwłocznie po tym, jak się pojawią.

[1]Wilson V.: An insight into peri-implantitis: a systematic literature review. „Prim Dent J” 2013, 2:69-73.

[2]Vervaeke S., Collaert B., Cosyn J. i wsp.: A multifactorial analysis to identify predictors of implant failure and peri-implant bone loss. „Clin Implant Dent Relat Res” 2013.

[3]. Linkevicius T., Puisys A., Vindasiute E., Linkeviciene L., Apse P.: Does residual cement around implant-supported restorations cause peri-implant disease? A retrospective case analysis. „Clin Oral Implants Res” 2012, 24:1179-1184.

Sprawdź swoją wiedzę poniżej:

Chcesz więcej pytań? Wyślij nam przykładowe pytania z linkiem do artykułu gdzie mają zostać dodane tutaj.

Post Zakażenia okołowszczepowe – periimplantitis i cementitis (+ pytania) pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Panel RTG – panel korzyści: szansa na rozwój gabinetu i zdystansowanie konkurencji (https://dentysta.eu/panelrtg)

Kompleksowość oferty, komfort, oszczędność czasu i pieniędzy – tego chcą pacjenci korzystający z usług gabinetów lekarskich i stomatologicznych. Wielu z nich rezygnuje z wizyt w gabinetach, w których nie może na miejscu skorzystać z badań diagnostycznych i przechodzi do lepiej wyposażonej konkurencji. Bardzo często powodem takiej decyzji pacjenta jest brak możliwości wykonania jednego z najczęściej zlecanych badań obrazowych: zdjęcia RTG.

Pacjenta/klienta zawsze szkoda stracić.

Dzięki niezawodnemu Panelowi RTG na platformie Dentysta.eu pacjenci będą wracać na dalsze leczenie do wybranego wcześniej gabinetu, a klienci nie zrezygnują z usług dotychczas wybieranej pracowni RTG.

Czym jest Panel RTG?

Panel RTG to nowoczesna, bezpłatna, prosta w obsłudze usługa wirtualna. Służy do gromadzenia i przeglądania wyników badań rentgenowskich zleconych do wykonania w placówce Dentysta,eu. Mogą to być pantomogramy lub zdjęcia punktowe, także w technologii 2D+ (tzw. 3D like), która odciąża pacjenta od wysokich kosztów badania tomograficznego. Zaawansowani użytkownicy mają możliwość pobrania pliku DICOM badania (z możliwością zastosowania odpowiednich filtrów do dokładniejszej analizy). Wysokiej klasy aparatura (system Carestream) jest gwarancją doskonałej jakości otrzymanych obrazów.

Każdy Użytkownik ma także możliwość zakupienia dodatkowej licencji na oprogramowanie Panelu RTG na swoją strone, w tym możliwość dodatkowego pakietowego nabycia licencji wraz z projektem skierowań lub ich automatycznego generowania online.

Jak działa Panel RTG?

Bardzo prosto!

• Specjalista zainteresowany poprawą jakości świadczonych usług rejestruje się do Panelu RTG poprzez stronę Dentysta.eu, tworząc w ten sposób konto Użytkownika. Zajrzyj do PaneluRTG lub do instrukcji zakładnia konta- instrukcja i dowiedz się, jak dokonać rejestracji.
• Po rejestracji otrzymuje skierowania wygenerowane przez Dentysta.eu, które wręcza pacjentom.
• Pacjent udaje się do gabinetu Dentysta.eu. Na podstawie przedstawionego skierowania wystawionego przez Użytkownika Panelu RTG ma wykonane badanie obrazowe.
• Obraz z badania RTG trafia do Panelu RTG i jest dostępny dla zlecającego badanie natychmiast i z dowolnego miejsca na świecie.

Funkcje i zalety darmowego oprogramowania Panelu RTG

• Wysokie bezpieczeństwo: wsparcie certyfikatu SSL i zabezpieczenia nieautoryzowanego dostępu do zawartości;
• Kompleksowe zarządzanie: tworzenie i zatwierdzanie kont lekarzy, dodawanie nowych zdjęć RTG przez panel administracyjny, pobieranie zdjęć przez lekarza kierującego w postaci pliku JPG lub DICOM (plik posiada nazwę gabinetu oraz datę wykonania), zarządzanie zarejestrowanymi użytkownikami z poziomu Panelu RTG;
• Ergonomia i wygoda: mobilna wersja strony, wyszukiwarka pacjentów i archiwalnych zdjęć; możliwość dodawania uwag do zdjęć; szybka zmiana i dostosowanie tekstów regulaminu/ bocznego menu/ komunikatów na stronie i innych informacji z poziomu panelu administratora poprzez systemem zarządzania treścią (CMS); możliwość dostępu do aktualizacji – w przypadku użycia na swojej stronie.

Panel RTG –  panel korzyści dla Ciebie i Twojego gabinetu/pracowni RTG

Profity z korzystania z Panelu RTG są znaczne. Odczuje się je także na finansach gabinetu dentystycznego czy pracowni RTG. Oto najistotniejsze korzyści:

• Dostęp do wszystkich zleconych badań RTG z dowolnego miejsca i o dowolnej porze.
• Możliwość skierowania na zdjęcie do Dentysta.eu również podczas weekendu.
• Możliwość wykonania zdjęcia także w opcji 3D like.
• Duża oszczędność (nawet kilkaset tysięcy złotych) – brak konieczność zakupu kosztownej aparatury do zdjęć RTG i również kosztownego przygotowania gabinetu zgodnie z rygorystycznymi wymaganiami Sanepidu.

W przypadku nabycia licencji na własną stronę – także:

• Wsparcie techniczne, możliwa instalacja na serwerze / hostingu nabywcy, wsparcie celem uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa SSL.
• Możliwość samodzielnej obsługi panelu administracyjnego bez konieczności posiadania zaawansowanej wiedzy z zakresu obsługi komputera. Dzięki przyjaznemu interfejsowi, zdjęcia RTG może udostępniać lekarzowi kierującemu np. rejestratorka/asystentka. Panel administracyjny jest szybki i łatwy, wyszukiwanie lekarza kierującego i dodawanie plików odbywa się natychmiast.
• Porządek w finansach: za korzystanie z usługi Grupa Dentysta.eu wystawia europejską fakturę VAT.

Jak Pacjenci skorzystają na Panelu RTG w Dentysta.eu?

Dla pacjentów profity wynikające z możliwości wykonania zdjęcia RTG w gabinecie Dentysta.eu są spore:

• Szybka diagnoza – zdjęcie rentgenowskie, które zlecisz do wykonania w Dentysta.eu, natychmiast trafi do Twojego osobistego Panelu RTG. Dzięki natychmiastowemu dostępowi do obrazu RTG, jeszcze zanim pacjent wróci do gabinetu, możesz zapoznać się z wynikami badania i skupić się na zdiagnozowaniu problemu. Kiedy pacjent ponownie wkracza do gabinetu, możesz przedstawić mu od ręki skuteczne rozwiązanie jego problemów ze zdrowiem.
• Niższa cena badania oraz brak konieczności dostarczania CD do lekarza kierującego.
• Możliwość wykonania zdjęcia RTG w Dentysta.eu w opcji 3D like oraz także podczas weekendu. Pacjent nie musi przez 2-3 dni czekać na wykonanie obrazowego badania diagnostycznego – jest to szczególnie istotne w przypadkach nagłych, czyli tych, które są najczęstszą przyczyną wizyt u dentysty w dni wolne i które – równocześnie – wymagają niezwłocznego wykonania zdjęcia RTG.

Najistotniejszą korzyścią dla stomatologa lub właściciela pracowni RTG w przypadku korzystania z panelu RTG jest zapewnienie pacjentom poszukiwanej przez nich kompleksowej obsługi. Tam, gdzie ją znajdą, tam zostają – ponieważ placówka taka zapewnia im maksimum wygody podczas diagnozowania i leczenia. Decyzje pacjentów przekładają się – co oczywiste – na wzrost popularności gabinetu i na finansowy zysk.

Zainteresowanych korzystaniem z nowej bezpłatnej usługi oferowanej przez Dentysta.eu zapraszamy do rejestracji i zapoznaniem się z panelem dentysta.eu/panelrtg

Posiadasz RTG i chcesz zastosować PanelRTG w celach współpracy z innymi gabinetami? Skontaktuj się z obsługą panelrtg@dentysta.eu – celem zapytania o ofertę licencji oprogramowania.

Post Panel RTG – panel korzyści na Dentysta.eu dla osób prowadzących gabinety dentystyczne lub pracownie RTG pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Podajemy kilka sposobów na to, jak szybko doprowadzić do zniszczenia każdego uzupełnienia protetycznego.

Uwaga: nasz antyporadnik przyda się tylko tym, którzy chcą dołączyć do grona osób bezzębnych lub – w najlepszym wypadku – do rzeszy mocno szczerbatych. Ci, którym zależy na zachowaniu zdrowia jamy ustnej i posiadanych uzupełnień protetycznych, powinni postępować dokładnie odwrotnie, jak zostało wymienione punktach znajdujących się poniżej. 

1. Tytoń – nieważne, czy sięgniesz po papierosy tradycyjne lub elektroniczne, fajkę czy sziszę, efekt zawsze będzie ten sam: zwężenie i kruchość naczyń krwionośnych, wynikające z tego słabsze ukrwienie tkanek, a w dalszej konsekwencji: ich osłabienie z powodu niewystarczającego odżywienia i dotlenienia komórek, zwiększona podatność na stany zapalne, rozwój zapalenia dziąseł i przyzębia, pogłębiające się kieszonki dziąsłowe i uszkodzenie aparatu zawieszeniowego zęba oraz tkanki kostnej przyzębia. W efekcie implanty lub zęby naturalne, które służą jako filary dla osadzanych na nich protez dentystycznych, zaczną się chwiać i wypadać. Istnieje też duże prawdopodobieństwo, że palenie tytoniu przyczyni się do rozwoju nowotworu jamy ustnej. Wskutek tego może się okazać, że aby ratować życie, trzeba będzie usunąć operacyjnie fragment szczęki – akurat ten, w którym osadzone są implanty lub zęby filarowe.
2. Alkohol – im częściej i w większych ilościach będziesz korzystać z tej używki, tym większe prawdopodobieństwo, że w komórkach tkanek jamy ustnej dojdzie do transformacji nowotworowej. Skutki są dalekosiężne, np. wycięcie fragmentu szczęki z osadzonym implantem lub zębem filarowym. Spożywanie alkoholu może spowodować także martwicę błony śluzowej jamy ustnej, upośledzić wydzielanie śliny oraz zakłócić pracę układu odpornościowego. Po pewnym czasie doczekasz się ostrych i przewlekłych stanów zapalnych jamy ustnej, które mogą zapoczątkować destrukcję przyzębia i doprowadzić do rozchwiania zębów czy wszczepów. Na tym etapie wystarczy tylko mocniejszy nacisk czy nadgryzienie twardszego kawałka pokarmu i bez większych problemów pozbywasz się naturalnych filarów mostu dentystycznego lub tracisz implant. Alkohol, szczególnie wysokoprocentowy, to również sprawdzony środek na zniszczenie struktury i kształtu protez nylonowych, miękkich. Wystarczy jeden kieliszek czystej wódki i proteza, której na czas spełniania toastu nie wyjmie się z jamy ustnej, może ulec deformacji. Uzupełnienie wykonane z innych syntetyków – z racji tego, że jest mniej podatne na zniekształcenie – wprawdzie zachowa swój pierwotny kształt, ale wysokoprocentowy alkohol skutecznie zniszczy podścielenie takiej protezy.
3. Środki wybielające zęby i nieodpowiednio dobrane płukanki do jamy ustnej– działa tu zależność: im silniejszy preparat na wybielenie zębów, tym skuteczniej niszczy on powierzchnię protezy (niezależnie od materiału, z którego uzupełnienie zostało wykonane). Nadużywanie płynów do higieny jamy ustnej lub stosowanie preparatów niedostosowanych do kontaktu z uzupełnieniem stomatologicznym to najprostsza droga do zafundowania sobie niedających się usunąć przebarwień na powierzchni protezy.
4. Pasta do zębów, szczególnie o wysokim współczynniku ścieralności i twarde włosie szczoteczki – wprawdzie twardym koronom osadzonym na implantach nie zaszkodzi ani mycie zębów szczoteczką o twardym włosiu, ani pastą do likwidacji przebarwień, ale na pewno na ich wpływ podatne będą protezy wykonane z syntetyków, szczególnie miękkich. Na powierzchniach tych uzupełnień pojawią się rysy, zmatowienia – w ten sposób powstaną nisze idealne do osadzania się nalotu i zasiedlenia przez chorobotwórcze mikroorganizmy żyjące w jamie ustnej. Z czasem proteza stanie się źródłem nawracających zakażeń bakteryjnych czy grzybiczych i z tego powodu będzie bezużyteczna.
5. Biżuteria w jamie ustnej – tylko ozdoby naklejane na powierzchnię zębów lub koron protetycznych, które można zakupić w gabinetach dentystycznych, nie uszkodzą protezy lub implantu. Akcesoria mocowane na języku, na brzegu czerwieni wargowej lub w policzku to niezastąpione rozwiązania do uszkodzenia powierzchni protez z syntetyków twardych i miękkich oraz do wywołania stanów zapalnych tkanek przyzębia odpowiedzialnych za dobre umocowanie zęba lub implantu w szczęce. Zasada działania jest prosta: im częściej biżuteria ta ma kontakt z protezą dentystyczną, tym szybciej powierzchnię uzupełnienia pokryją zarysowania i tym szybciej implant lub ząb filarowy zacznie się chwiać w chorym przyzębiu.
6. Zaniedbanie higieny jamy ustnej – wystarczy nie myć zębów przez kilka dni pod rząd lub myć je po macoszemu, aby nieusunięty nalot stwardniał, uległ mineralizacji i zamienił się w kamień nazębny. Osadzając się wokół wszczepu lub zęba filarowego, kamień nazębny z czasem zacznie się wciskać pod dziąsło. Zainicjuje w ten sposób powstanie stanu zapalnego i w efekcie pojawią się patologiczne kieszonki dziąsłowe, a linia dziąseł ulegnie obniżeniu. Teraz wystarczy poczekać na destrukcję kości, w której osadzone są wszczepy stomatologiczne lub naturalne filary protetyczne, aby doszło do rozchwiania zębów i osłabienia umocowania implantu w szczęce. W konsekwencji jeden kęs twardego pokarmu może sprawić, że albo ząb filarowy, albo implant wypadną, przekrzywią się i uzupełnienie protetyczne będzie nadawać się (w najlepszym wypadku) do ustabilizowania lub do wymiany i osadzenia na nowo (pod warunkiem, że kości przyzębia zachowały jeszcze odpowiednią jakość).
7. Nieostrożne oczyszczanie – wprawdzie zaleca się, aby uzupełnienia oczyszczać nad miękką powierzchnią lub miską wypełnioną wodą, ale jeśli komuś zależy na tym, aby proteza z twardego syntetyku pękła lub uległa ukruszeniu, może oczyszczać ją np. nad podłogą pokrytą płytkami czy porcelanową/granitową umywalką.
8. Próby sił na implantach i uzupełnieniach tradycyjnych – jeśli celem jest szybkie zniszczenie uzupełnienia, najskuteczniej jest przyjąć, że skoro to twór syntetyczny, to zniesie wszelkie obciążenia. I łupać na implantach orzechy ze skorupek, gryźć metalowe skuwki przyborów piśmienniczych czy traktować protezę jak otwieracz do butelek kapslowanych. Szybki efekt zniszczenia murowany, np. w postaci ukruszenia krony, wypaczenia kształtu mostu protetycznego lub wykoślawienia implantu.

Uwaga: wszystkim Czytelnikom dbającym o swoje uzupełnienia protetyczne i implanty jeszcze raz przypominamy, że powyższy antyporadnik nie jest dla nich.

Post Jak szybko zniszczyć protezę lub implant? Antyporadnik ;-) pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.