Regularne szczotkowanie zębów to podstawa codziennej higieny jamy ustnej. Nowoczesne szczoteczki soniczne wykonują nawet kilkadziesiąt tysięcy drgań na minutę, dzięki czemu skutecznie usuwają płytkę bakteryjną z powierzchni zębów oraz wzdłuż linii dziąseł.

Mimo to szczoteczka – nawet bardzo zaawansowana – nie zawsze jest w stanie dokładnie oczyścić wszystkie przestrzenie międzyzębowe. To właśnie tam często pozostają drobne resztki jedzenia oraz bakterie, które z czasem mogą prowadzić do powstawania próchnicy lub stanów zapalnych dziąseł.

Dlatego dentyści coraz częściej podkreślają znaczenie uzupełniania szczotkowania dodatkowymi metodami czyszczenia, takimi jak nić dentystyczna czy irygator.

Jak działa irygator dentystyczny?

Irygator dentystyczny wykorzystuje pulsujący strumień wody pod ciśnieniem, który pomaga wypłukiwać zanieczyszczenia z przestrzeni międzyzębowych oraz okolic dziąseł.

Strumień wody dociera do miejsc, które mogą być trudne do oczyszczenia szczoteczką, na przykład:

• przestrzeni międzyzębowych,
• kieszonek dziąsłowych,
• miejsc wokół aparatów ortodontycznych,
• okolic implantów i koron.

Dzięki temu irygator pomaga dokładniej usuwać bakterie i resztki pokarmowe, które mogą sprzyjać rozwojowi płytki nazębnej.

Dlaczego warto połączyć szczoteczkę soniczną z irygatorem?

Najlepsze efekty w higienie jamy ustnej często przynosi połączenie kilku metod czyszczenia. Szczoteczka soniczna odpowiada przede wszystkim za dokładne oczyszczenie powierzchni zębów, natomiast irygator pomaga dotrzeć do przestrzeni międzyzębowych.

Takie połączenie pozwala:

• dokładniej usuwać płytkę bakteryjną,
• ograniczyć odkładanie się kamienia nazębnego,
• wspierać zdrowie dziąseł,
• zmniejszyć ryzyko nieświeżego oddechu.

Jak tłumaczy ekspertka popularnego serwisu i sklepu Soniczne.pl Paulina Janecka: – Szczoteczka soniczna bardzo dobrze usuwa płytkę bakteryjną z powierzchni zębów, natomiast irygator pomaga oczyścić miejsca trudno dostępne dla szczoteczki. Połączenie tych dwóch urządzeń pozwala znacznie dokładniej zadbać o higienę jamy ustnej.

Kto szczególnie powinien rozważyć używanie irygatora?

Choć irygator może być pomocny dla każdego, szczególnie dobrze sprawdza się u osób, które mają trudności z dokładnym czyszczeniem przestrzeni międzyzębowych.

Urządzenie to jest często polecane osobom:

• noszącym aparat ortodontyczny
• posiadającym implanty lub mosty
• mającym skłonność do stanów zapalnych dziąseł
• które chcą dokładniej zadbać o higienę jamy ustnej

Dzięki możliwości regulacji ciśnienia wody irygator można dopasować do indywidualnych potrzeb użytkownika.

Szczoteczki soniczne i irygatory w Soniczne.pl

Osoby zainteresowane nowoczesnymi rozwiązaniami wspierającymi higienę jamy ustnej mogą znaleźć wiele urządzeń w specjalistycznych sklepach. W ofercie https://soniczne.pl dostępne są zarówno szczoteczki soniczne, jak i irygatory dentystyczne zaprojektowane z myślą o dokładnym oczyszczaniu zębów oraz przestrzeni międzyzębowych.

Dzięki szerokiemu wyborowi modeli użytkownicy mogą dobrać urządzenia dopasowane do swoich potrzeb i stworzyć zestaw, który pomoże kompleksowo zadbać o zdrowie zębów i dziąseł.

Najważniejsze wnioski

Szczoteczka soniczna i irygator dentystyczny pełnią różne, ale uzupełniające się funkcje w codziennej higienie jamy ustnej. Szczoteczka skutecznie usuwa płytkę bakteryjną z powierzchni zębów, natomiast irygator pomaga oczyszczać trudno dostępne przestrzenie międzyzębowe. Połączenie tych dwóch urządzeń może znacząco poprawić jakość codziennej higieny i pomóc utrzymać zdrowy uśmiech na dłużej.

Post Dlaczego sama szczoteczka nie zawsze wystarcza? pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Kamień nazębny to twardy osad mineralny powstający na powierzchni zębów. Tworzy się z płytki bakteryjnej, która nie została odpowiednio usunięta podczas codziennego szczotkowania.

Płytka nazębna to miękki, niemal niewidoczny biofilm składający się z bakterii, resztek jedzenia i składników śliny. Jeśli pozostaje na zębach zbyt długo, zaczyna się stopniowo utwardzać. W wyniku tego procesu powstaje właśnie kamień nazębny. Najczęściej odkłada się on:

• przy linii dziąseł
• na wewnętrznej stronie dolnych siekaczy
• w trudno dostępnych przestrzeniach międzyzębowych

Z czasem kamień może przyjmować żółtawy lub brunatny kolor i staje się widoczny gołym okiem.

Jak powstaje kamień nazębny?

Proces powstawania kamienia nazębnego przebiega etapami.

1. Tworzenie płytki bakteryjnej

Już kilka godzin po umyciu zębów na ich powierzchni zaczyna odkładać się cienka warstwa bakterii. Jest to naturalny proces, który zachodzi w jamie ustnej każdego człowieka.

2. Gromadzenie się resztek pokarmowych

Jeśli płytka nazębna nie jest regularnie usuwana, zaczynają osadzać się na niej resztki jedzenia oraz kolejne bakterie.

3. Mineralizacja płytki

Po około 24–72 godzinach płytka zaczyna twardnieć pod wpływem minerałów obecnych w ślinie, takich jak wapń i fosfor.

4. Powstanie kamienia nazębnego

Gdy osad ulegnie pełnej mineralizacji, przekształca się w kamień nazębny. Na tym etapie nie można już usunąć go zwykłą szczoteczką – konieczne jest profesjonalne usuwanie w gabinecie stomatologicznym.

Dlaczego kamień nazębny jest problemem?

Kamień nazębny to nie tylko problem estetyczny. Jego obecność sprzyja rozwojowi bakterii i może prowadzić do wielu problemów zdrowotnych w jamie ustnej.

Najczęstsze skutki to:

• stany zapalne dziąseł
• krwawienie podczas szczotkowania
• nieświeży oddech
• rozwój chorób przyzębia
• cofanie się dziąseł

Szorstka powierzchnia kamienia sprzyja również dalszemu odkładaniu się płytki bakteryjnej, co może przyspieszać powstawanie kolejnych złogów.

Jak można ograniczyć odkładanie się kamienia nazębnego?

Choć kamień nazębny usuwa się w gabinecie stomatologicznym, jego powstawaniu można skutecznie zapobiegać poprzez odpowiednią profilaktykę.

Najważniejsze, co możemy zrobić, to:

• regularne szczotkowanie zębów – dzięki temu płytka bakteryjna jest usuwana zanim zdąży się zmineralizować;
• czyszczenie przestrzeni międzyzębowych – za pomocą nici dentystycznej lub irygatora,
• regularne wizyty u dentysty – profesjonalne usuwanie kamienia nazębnego – tzw. skaling – pozwala usunąć złogi, których nie da się usunąć w domu.

Czy szczoteczka soniczna może pomóc w zapobieganiu kamieniowi?

Nowoczesne technologie stosowane w szczoteczkach sonicznych mogą znacząco wspierać codzienną higienę jamy ustnej.

Szczoteczki tego typu wykonują tysiące ruchów na minutę, co pomaga dokładniej usuwać płytkę nazębną z powierzchni zębów oraz wzdłuż linii dziąseł.

– Kamień nazębny powstaje z płytki bakteryjnej, dlatego kluczowe jest jej regularne i dokładne usuwanie. Szczoteczki soniczne dzięki dużej liczbie drgań skutecznie pomagają eliminować płytkę nazębną, co w praktyce ogranicza ryzyko odkładania się kamienia – wyjaśnia Adrian Szymczyk, ekspert marki szczoteczek sonicznych Smilesonic.

Regularne stosowanie szczoteczki sonicznej może więc wspierać profilaktykę i pomagać utrzymać zęby w lepszej kondycji.

Smilesonic – wsparcie w codziennej higienie jamy ustnej

Marka Smilesonic specjalizuje się w nowoczesnych rozwiązaniach wspierających higienę jamy ustnej. W jej ofercie znajdują się szczoteczki soniczne, zaprojektowane tak, aby skutecznie usuwać płytkę nazębną i wspierać codzienną profilaktykę stomatologiczną, takie jak np. Smilesonic EX czy Smilesonic UP. Więcej informacji o dostępnych modelach można znaleźć w tym miejscu: https://smilesonic.com/pl/kategoria-produktu/szczoteczki-soniczne/

Technologia drgań sonicznych pomaga dokładnie oczyszczać powierzchnię zębów oraz linię dziąseł, a różne tryby pracy pozwalają dopasować intensywność szczotkowania do indywidualnych potrzeb użytkownika.

Post Jak powstaje kamień nazębny i jak można ograniczyć jego odkładanie? pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

• zwyrodnienia miazgi (degeneratio pulpae)
• zaniku miazgi (atrophia pulpae)
• martwicy miazgi (necrosis pulpae).

Zwyrodnienia miazgi

Do zwyrodnienia miazgi przyczynić się mogą:

• czynniki miejscowe (np. przewlekłe działanie słabych bodźców termicznych, mechanicznych, chemicznych powstających m.in. przy starciach patologicznych, próchnicy, schorzeniach przyzębia)
• czynniki ogólne (w tym: niedobory pokarmowe, witaminowe, zaburzenia przemiany materii, zaburzenia wewnątrzwydzielnicze, niedokrwistość).

Jednak w większości przypadków zwyrodnienia miazgi powstają w wyniku zaburzeń w krążeniu lub zapaleń miazgi.

Pod względem histopatologicznym wyróżnia się zwyrodnienia miazgi:

• wodniczkowe (najczęściej w komórkach zębinotwórczych): nadmierna ilość wody w komórce powoduje powstanie wodniczek cytoplazmie
• tłuszczowe: gromadzenie ziaren tłuszczu w uszkodzonych komórkach miazgi
• szkliste: odkładanie w miazdze jednorodnego szklistego ciała białkowego
• wapniowe: drobne liczne złogi wapniowe (w pobliżu naczyń krwionośnych i włókien kolagenowych) lub duże złogi (zębiniaki); wzrost ilości i wielkości złogów wapniowych powoduje ich zlewanie i zwapnienie miazgi
• włókniste (zwykle wynik przewlekłej próchnicy, starć patologicznych, pulpopatii jatrogennych, chorób przyzębia): rozrost włókien kolagenowych (ryzyko ucisku na naczynia krwionośne i ich zarastania) i redukcja liczby fibrocytów.

Złogi soli mineralnych w miazdze (tzw. zębiniaki, kamienie miazgowe) zwykle tworzą się w przebiegu przewlekłych zapaleń miazgi i po jej leczeniu zachowawczym. Mogą powstawać w rejonie ognisk martwiczych, ale obserwowane są też w zębach, które wydają się prawidłowe. Mogą mieć różny kształt i wielkość (ich liczba i wymiary rosną z wiekiem). Najczęściej występują w zębach trzonowych i siecznych zębach dolnych. Powstawanie zębiniaków zwykle jest bezobjawowe (wówczas rozpoznawane są przypadkowo na podst. zdjęć rentgenowskich).

Ze względu na strukturę wyróżnia się zębiniaki:

• prawdziwe (wysoko ukształtowane) – wykazują budowę zębiny, umiejscawiają się często w okolicy otworu wierzchołkowego
• rzekome (nisko ukształtowane) – nie przypominają zębiny, zbudowane z komórek obumarłych lub zwapniałych.

Zanik miazgi

 Zanik miazgi oznacza zmniejszanie objętości miazgi; pod względem histopatologicznym zanik cechuje redukcja ilości wszystkich elementów miazgi (zmniejszenie liczby komórek, zarastanie naczyń, zwyrodnienie szkliste włókien substancji podstawowej, zwyrodnienie włókien nerwowych z rozpadem otoczki mielinowej). Zanik miazgi może mieć charakter fizjologiczny i patologiczny. W przypadku zaniku fizjologicznego wyróżnia się zanik:

• w zębach mlecznych – związany z resorpcją korzeni, powodujący całkowite zniszczenie miazgi
• starczy – skutek wypełnienia jamy zęba przez zębinę wtórną.

Za zaniki patologiczne odpowiadają czynniki ogólne i miejscowe (podobne do czynników w zwyrodnieniach miazgi).

Jedną z postaci zmian zanikowych w miazdze jest zanik siateczkowy, polegający głównie na redukcji liczby i wielkości komórek. Włókna kolagenowe substancji podstawowej tworzą charakterystyczną siateczkę, w której zbiera się płyn. W naczyniach (szczególnie żylnych) dochodzi do przekrwienia i zastoju. Wzrost przepuszczalności naczyń powoduje przedostawanie się przesięku do zrębu miazgi i jego gromadzenie w „oczkach” sieci. Klinicznie zaniki miazgi mają przebieg bezobjawowy, przy czym stwierdza się mniejszą wrażliwość miazgi na bodźce lub jej brak (zależnie od stopnia zaniku).

Martwica miazgi

Martwica miazgi (śmierć tkanki) oznacza trwałe przerwanie czynności życiowych wszystkich jej składowych; może obejmować całą miazgę lub część. W wyniku zmian morfologicznych i chemicznych zachodzących w komórce i substancji podstawowej miazga traci swoją budowę i zmienia się w bezpostaciową masę. Wyróżnia się martwicę rozpływną (wilgotną) i martwicę skrzepową (suchą).

Martwica rozpływna (zwłaszcza w zębach mlecznych i stałych w wieku rozwojowym) tworzy się zwykle w przypadku braku w tkance czynników krzepnięcia, np. po urazach chemicznych lub pod wpływem działania na miazgę enzymów proteolitycznych, powodujących lizę miazgi. W wyniku działania czynników litycznych miazga staje się miękką, mazistą masą.

W martwicy skrzepowej, koagulacyjnej (częstszej u osób starszych) miazga jest twardsza i mniejsza niż miazga żywa; ma postać biało-szarej, biało-żółtej lub suchej nitki. Zwykle jest bezbolesna i można ją usunąć w całości. Najczęściej wiąże się z niedokrwieniem tkanki.

Szczególną postacią martwicy jest zgorzel miazgi (gangraena pulpae), do której dochodzi, kiedy do martwiczej miazgi dostaną się beztlenowe bakterie gnilne (towarzyszy jej gnilny zapach). Martwica/zgorzel miazgi może być częściowa lub całkowita, toczyć się przy komorze zamkniętej lub otwartej. Niepowikłana martwica przy komorze otwartej może przebiegać bez objawów bólowych (gazy powstające przy rozpadzie tkanki miazgowej mają ujście i nie podrażniają włókien nerwowych). Przy komorze zamkniętej mogą pojawić się objawy bólu samoistnego lub sprowokowanego.

Post Zmiany wsteczne miazgi pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Obraz kliniczny urazów masywu części twarzowej czaszki jest zróżnicowany – od skaleczeń i niewielkich ubytków tkanek miękkich po rozległe złamania z przemieszczeniami i uszkodzeniami sąsiednich struktur.

Urazy nosa

W wyniku urazu nosa może dojść do uszkodzenia tkanki miękkiej, chrzęstnej, kostnej. Skutkiem pobicia często jest zwichnięcie lub złamanie rusztowania chrzęstno-kostnego nosa zewnętrznego, bez przerwania ciągłości skóry. W następstwie wypadku drogowego obserwuje się głównie uszkodzenia tkanek miękkich nosa, czasem również kości.

Rozległość obrażeń ustala się na podstawie wywiadu i badania przedmiotowego: bezpośredniej oceny wzrokowej, badania palpacyjnego, wziernikowania jam nosowych oraz badania radiologicznego. Przy podejrzeniu złamania ścian zatok przynosowych, podstawy czaszki lub objawów ze stronu OUN konieczna jest ocena wydolności oddechowej, opanowanie krwawienia i transport do szpitala (leczenie wielospecjalistyczne).

Konsekwencją urazu izolowanego może być:

• przerwanie ciągłości tkanek miękkich nosa zewnętrznego
• krwiak przegrody nosa
• zwichnięcie i złamanie rusztowania chrzęstno-kostnego nosa.

Postępowanie polega na chirurgicznym opracowaniu uszkodzonych tkanek miękkich lub repozycji złamanych kości z unieruchomieniem odłamów.

Skutkiem urazu jest m.in. krwawienie – krwotok z nosa, tzn. intensywny wypływ krwi z jednego/dwóch przewodów nosowych. Opanowanie krwotoku bywa bardzo trudne, szczególnie w sytuacjach powypadkowych, w których może prowadzić do innych objawów (zniesienie przytomności, zaburzenia oddychania, wstrząs), wymagających procedur bezpośrednio ratujących życie. Opanowanie krwotoku polega na wykonaniu tamponady nosa (wąski bandaż uchwycony pincetą i podwójną warstwą wprowadzany do jamy nosowej). Jeśli takie postępowanie nie przynosi efektu, do jamy nosowo-gardłowej można wprowadzić cewnik Foleya, wypełnić go powietrzem (strzykawka) i podciągnąć (żeby zakleszczyć w części nosowej gardła); jamę nosa wypełnić bandażem.

Złamanie kości nosa może przebiegać bez przemieszczenia lub z przemieszczeniem odłamów (w bok lub wgniecenie – wgłobienie piramidy nosa, stosownie do kierunku urazu). W złamaniach bez przemieszczenia odłamów można zastosować postawę wyczekującą (tamponada nosa, środki przeciwbólowe, zimny okład). W złamaniach z przemieszczeniem odłamów konieczne jest wykonanie repozycji – w znieczuleniu miejscowym (jeśli pacjent zgłosił się bezpośrednio po urazie) lub w znieczuleniu ogólnym (gdy od urazu upłynął dłuższy czas – dni, tygodnie). Po nastawieniu odłamów zakłada się unieruchomienie opatrunkiem zewnętrznym, podaje leki przeciwbólowe oraz w uzasadnionych przypadkach (np. uraz spowodowany narzędziem) – surowicę przeciwtężcową.

Urazy zatok przynosowych – czołowych i sitowych

Urazy zatok przynosowych (tak jak nosa) zazwyczaj powstają w następstwie wypadków drogowych lub wypadków przy pracy. Mogą mieć charakter izolowany, ograniczony do części twarzowej czaszki albo dotyczyć również części mózgowej czaszki i kręgosłupa szyjnego. W przypadku ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego, po udzieleniu pierwszej pomocy lekarskiej na miejscu zdarzenia, konieczne jest postępowanie wielospecjalistyczne, z udziałem neurologa, neurochirurga, chirurga szczękowego, laryngologa, okulisty.

Urazy zatok czołowych – bezpośrednio po urazie obserwuje się zasinienie i obrzęk (który może narastać z odmą). Badanie radiologiczne potwierdza rozległość urazu, ew. przemieszczenie odłamów, np. z wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego (rzadkie). W takim przypadku konieczny jest natychmiastowy transport do szpitala. W pozostałych przypadkach obrzęk może narastać, przechodzić na powiekę, policzek i utrudniać ocenę ruchomości gałki ocznej. W złamaniach przedniej ściany zatoki niezbędna jest pilna ocena lekarska.

Ewentualne powikłania ze strony ośrodkowego układu nerwowego mogą wystąpić znacznie później.

Urazy zatok sitowych – w obrazie klinicznym dominuje obrzęk, zasinienie powiek, odma podskórna nasady nosa i wewnętrznych kątów oczu, ból w badaniu palpacyjnym. Może pojawić się łzawienie i krwawienie z nosa.

W przypadku urazu ścian kostnych komórek sitowych bez przemieszczenia odłamów stosuje się postępowanie wyczekujące i łagodzenie bólu. Pacjenci z narastającymi objawami (obrzękiem, zasinieniem i bólem) mogą wymagać leczenia szpitalnego na oddziale otolaryngologii.

Urazy zatok szczękowych

Złamania zatok szczękowych często stanowią następstwo urazów typu blow-out (bezpośrednio w oko, np. pięścią, piłką). Złamaniu ulega ściana oczodołowa zatoki szczękowej. Obserwuje się zasinienie i znaczny obrzęk tej okolicy, a także podwójne widzenie i przemieszczenie gałki ocznej. Może pojawić się krwawienie z nosa. Narastający obrzęk bardzo utrudnia lub uniemożliwia ocenę uszkodzenia gałki ocznej. Wskazane jest badanie radiologiczne. Uraz typu blow-out może spowodować też uszkodzenie nerwu podoczodołowego. Zalecane jest leczenie szpitalne i rekonstrukcja górnej ściany zatoki szczękowej (dolnej ściany oczodołu).

Izolowany uraz zatok szczękowych – zazwyczaj następstwo urazu komunikacyjnego i bezpośredniego uderzenia w okolicę zatoki. Złamaniu ulega przednia i oczodołowa ściana zatoki; może pojawić się silny ból, obrzęk dolnej części oczodołu i policzka, krwawienie z nosa, czasem zaburzenia czucia (uszkodzenie nerwu podoczodołowego). W badaniu palpacyjnym stwierdza się zniekształcenie dolnego brzegu oczodołu i wgłobienie przedniej ściany zatoki powyżej wyrostka zębodołowego. Niezbędna jest szybka hospitalizacja i leczenie na oddziale otolaryngologii (może być konieczne leczenie operacyjne). Doraźnie można podać leki przeciwbólowe i zastosować zimny okład.

Złamania Le Forta – złamania poprzeczne części twarzowej czaszki, gdy linie złamania przechodzą przez zatoki szczękowe. Konieczna hospitalizacja i repozycja.

Le Fort I – skutkiem złamania jest odłamanie wyrostka zębodołowego wraz z zębami. Linia złamania biegnie wzdłuż dolnych ścian zatok szczękowych.

Le Fort II i III – oddzielenie szczęki na wysokości kości nosowych i wyrostków oczodołowych szczęki; linie złamania biegną w dolnych ścianach oczodołów i dalej w dół przez kości jarzmowe (złamanie Le Forta II). W przypadku złamania Le Forta III oderwany jest masyw twarzowej części czaszki z kośćmi nosowymi i jarzmowymi. Uszkodzenie kości biegnie przez nasadę nosa, środkowe części oczodołów, błędnik sitowy, szwy jarzmowo-czołowe i jarzmowo-skroniowe.

Post Urazy nosa i zatok przynosowych pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

W piśmiennictwie termin „reinkluzja” bywa zastępowany innymi określeniami, np. ząb zagłębiony, ząb zanurzony, infrapozycja, infraokluzja.

Reinkluzja zębów i jej klasyfikacje

Wyrzynanie zębów wiąże się z procesem wzrastania i dojrzewania organizmu; prawidłowa erupcja oznacza przemieszczanie zęba wzdłuż osi pionowej, aż osiągnie on funkcjonalną pozycję w jamie ustnej. Zjawisko występuje także u osób dorosłych (np. po utracie zęba antagonistycznego) – mechanizmy, które kontrolują wyrzynanie zębów, są aktywne przez całe życie. Wszelkie zaburzenia tego procesu mogą przyczyniać się do nieprawidłowości w obrębie układu stomatognatycznego.

Reinkluzja należy do zaburzeń fizjologicznego procesu erupcji zębów i polega na stopniowym zagłębianiu zęba w kierunku wyrostka zębodołowego (powierzchnia żująca zęba znajduje się poniżej płaszczyzny zgryzu). W większości przypadków ząb najpierw osiąga prawidłową wysokość zwarcia, po czym wykazuje tendencję do ponownego zatapiania w kości. Nieco rzadziej zaburzenie występuje w trakcie poerupcyjnej fazy wyrzynania, na skutek czego ząb nie może osiągnąć płaszczyzny zgryzu.

Reinkluzja wiąże się nie tylko z zaburzeniami erupcji i pozycji zęba w jamie ustnej, ale też z upośledzeniem procesu wzrostu wyrostka zębodołowego szczęki i części zębodołowej żuchwy.

Opracowano wiele klasyfikacji reinkluzji, do najpowszechniejszych należy podział Messera i Cline’a, wg którego istnieją 3 stopnie infraokluzji:

• lekki (powierzchnia zęba reinkludowanego usytuowana jest 1 mm poniżej płaszczyzny zgryzu)
• umiarkowany (powierzchnia zgryzowa zęba reinkludowanego usytuowana jest na wysokości albo poniżej punktów stycznych zębów sąsiednich nieobjętych tym zaburzeniem)
• ciężki (powierzchnia zgryzowa zęba reinkludowanego leży na poziomie lub poniżej tkanek dziąsła zębów sąsiednich).

Rozpoznanie i obraz kliniczny

Reinkluzja rozpoznawana jest na podstawie badania stomatologicznego potwierdzonego badaniem radiologicznym.

Klinicznie obserwuje się infrapozycję zęba reinkludowanego – obniżenie powierzchni żującej zęba w stosunku do powierzchni zgryzu (skutek miejscowego zahamowania wzrostu kości wyrostka zębodołowego). Stwierdza się (nie w każdym przypadku) metaliczny odgłos opukowy lub utratę mobilności zęba przyczynowego.

Ostateczna diagnoza powinna być potwierdzona badaniem radiologicznym, umożliwiającym zróżnicowanie zęba reinkludowanego z zębem częściowo zatrzymanym oraz potwierdzającym obecność odpowiednika zęba stałego.

Na skutek reinkluzji może dojść do mezjo-dystalnego nachylenia (tipping) powierzchni żujących koron zębów sąsiednich w kierunku zęba przyczynowego i ich niewielkiego zagłębienia. Nachylenie zębów sąsiednich tworzy korzystne warunki do nadmiernej akumulacji płytki nazębnej, stwarza problemy higienizacyjne i przyczynia się do dynamicznego rozwoju próchnicy.

Ciężka reinkluzja mlecznych trzonowców z tippingiem sąsiednich zębów może powodować poważne zaburzenia ortodontyczne (zgryz otwarty boczny, zgryz krzyżowy boczny, przesunięcie linii pośrodkowej, utrata miejsca w łuku zębowym). Ponadto ząb przeciwstawny bez oparcia ma tendencję do suprapozycji (wysuwania się w kierunku zęba zagłębionego).

Skutkiem zatapiania zębów mlecznych może być zaburzenie wymiany uzębienia mlecznego na stałe. Postępowanie zależy od:

• wieku pacjenta
• stopnia resorpcji korzeni
• zaawansowania reinkluzji
• nachylenia mezjo-dystalnego zębów sąsiednich
• obecności/braku stałego odpowiednika reinkludowanego zęba.

Post Zapadnięty ząb mleczny czyli reinkluzja zębów mlecznych pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Ankieta objęła reprezentatywną grupę tysiąca dorosłych Polaków. Respondenci oceniali swoje doświadczenia związane z przychodniami POZ, medycyną rodzinną i wizytami online. Pytano ich m.in. o to, którą formę konsultacji – zdalną czy stacjonarną – uważają za bardziej komfortową i skuteczną.

Co ciekawe, prawie 40% nie dostrzega różnicy między obiema formami wizyt, a niemal 1 na 8 badanych deklaruje, że preferuje kontakt z lekarzem online.

Rosnące obciążenie przychodni w sezonie infekcyjnym

Z danych Ministerstwa Zdrowia wynika, że sezon infekcyjny rozpoczął się wcześniej niż zwykle. Liczba zachorowań na COVID-19 ponownie przekroczyła 3000 przypadków dziennie, a jednocześnie odnotowuje się wzrost przypadków krztuśca – w ciągu pierwszych siedmiu miesięcy roku zachorowało już niemal 7000 osób.

Eksperci z Medunit podkreślają, że tylko we wrześniu liczba pacjentów w ich gdańskim oddziale POZ wzrosła dwukrotnie w porównaniu do poprzedniego miesiąca, głównie z powodu infekcji sezonowych.

Zalety wizyt online oczami pacjentów

Polacy coraz częściej korzystają z telemedycyny. Największe zalety konsultacji online to:

• brak konieczności dojazdu do przychodni (50%),
• unikanie kontaktu z innymi chorymi w poczekalni (43%),
• możliwość uzyskania e-recepty, e-skierowania i e-zwolnienia (36%),
• szybszy kontakt z lekarzem (33%),
• wygoda samej wizyty (35%).

   

Ciekawym aspektem jest fakt, że co dziesiąty ankietowany przyznaje, że woli konsultacje online, ponieważ łatwiej mu mówić o swoich problemach zdrowotnych zdalnie niż podczas wizyty twarzą w twarz.

Wady konsultacji zdalnych

Nie brakuje jednak obaw. 58% respondentów wskazuje, że największym minusem jest brak możliwości fizycznego zbadania pacjenta i osłuchania go „na żywo”. Kolejne problemy to:

• brak bezpośredniego kontaktu z lekarzem (43%),
• ryzyko problemów technicznych (24%),
• niewielkie doświadczenie niektórych lekarzy w prowadzeniu telekonsultacji (15%),
• obawy o bezpieczeństwo danych osobowych (13%).

   

Jednocześnie aż 16% ankietowanych nie dostrzega żadnych wad związanych z wizytami online.

Hybrydowy model leczenia – najlepsze rozwiązanie?

Wyniki badania potwierdzają, że optymalnym rozwiązaniem jest łączenie obu form konsultacji. Blisko 40% Polaków deklaruje, że preferuje wizyty stacjonarne, ale w razie potrzeby korzysta także z teleporad, a 25% najbardziej ceni model hybrydowy, dopasowany do sytuacji zdrowotnej.

Takie podejście wspiera zarówno Medunit, który oferuje teleporady w ramach POZ, jak i serwis Erecept.pl, umożliwiający szybkie uzyskanie e-recepty online bez konieczności osobistej wizyty w gabinecie.

Badanie zostało przeprowadzone we wrześniu 2024 r. przez SW Research na zlecenie Medunit, metodą CAWI, na próbie 1000 dorosłych Polaków.

Post Coraz więcej Polaków nie widzi różnicy między wizytą stacjonarną a online pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Neuroróżnorodność to pojęcie odnoszące się do naturalnej różnorodności ludzkiego mózgu, sposobu myślenia, odbierania bodźców płynących z otoczenia czy sposobu funkcjonowania. Odnosi się do zaburzeń, takich jak autyzm, ADHD, a nawet dysleksja, które wpływają
na percepcję i doświadczenia osób. W gabinecie dentystycznym dostosowanie przestrzeni oraz metod pracy do potrzeb pacjentów neuroróżnorodnych jest kluczowe dla lepszego doświadczenia podczas wizyty. Odpowiednie podejście pozwala na zminimalizowanie stresu, zwiększenie komfortu oraz poprawę jakości opieki stomatologicznej.

Zrozumienie neuroróżnorodności w stomatologii

Czym jest neuroróżnorodność?

Neuroróżnorodność to koncepcja, która uznaje, że różnice w funkcjonowaniu mózgu
są naturalnym elementem ludzkiej różnorodności. Obejmuje osoby z różnymi zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak autyzm, ADHD czy dysleksja. W kontekście stomatologii zrozumienie neuroróżnorodności jest kluczowe, szczególnie w kontekście współpracy
z osobami autystycznymi i z ADHD. Specyficzne potrzeby tych pacjentów mogą znacząco wpłynąć na ich doświadczenia związane z leczeniem. Stworzenie dostosowanego środowiska oraz zastosowanie odpowiednich strategii komunikacji może zwiększyć komfort pacjentów,
co przekłada się na efektywność leczenia.

Autyzm w stomatologii – dentysta dla osób z autyzmem

Pacjenci z autyzmem często mają unikalne potrzeby, które wymagają szczególnego podejścia podczas wizyt w gabinecie dentystycznym. Mogą być wrażliwi na bodźce sensoryczne,
co sprawia, że hałas, intensywne światło czy zapachy pojawiające się w gabinecie mogą wywoływać u nich dyskomfort lub lęk. Ważne jest, aby personel stomatologiczny był świadomy tych wyzwań i umiał dostosować swoje metody pracy. Należy również zadbać o odpowiednią komunikację, oferując pacjentom wyjaśnienia dotyczące procedur w sposób jasny i przystępny. Zapewnienie spokojnej atmosfery oraz wykorzystanie technik relaksacyjnych, może znacząco poprawić doświadczenia pacjentów z autyzmem, co z kolei sprzyja lepszym wynikom leczenia.

Dostosowanie gabinetu dentystycznego

Dlaczego dostosowanie przestrzeni jest ważne?

Dostosowanie przestrzeni gabinetu dentystycznego jest kluczowe dla zapewnienia komfortu pacjentów neuroróżnorodnych. Zaburzenia, takie jak autyzm czy ADHD, mogą wpływać
na sposób, w jaki osoby te odbierają bodźce z otoczenia. W gabinecie dentystycznym, gdzie zmysły są często narażone na intensywne doświadczenia (np. głośne dźwięki urządzeń, jasne światło), ważne jest, aby przestrzeń była przyjazna i wspierająca. Dobrze zaprojektowane środowisko może zmniejszyć stres, pomóc w koncentracji oraz stworzyć poczucie bezpieczeństwa, co ma kluczowe znaczenie dla powodzenia leczenia.

Sensoryczne wyzwania w gabinecie dentystycznym

Wizyta u dentysty może być dla osób neuroróżnorodnych wyzwaniem ze względu na różne sensoryczne czynniki. Głośne dźwięki wiertła, ostre światła, nieprzyjemne zapachy środków czyszczących czy zmiany temperatury mogą powodować nadmierne pobudzenie lub lęk. Warto zatem zwrócić uwagę na te aspekty, aby ograniczyć ich wpływ na pacjenta. Wprowadzenie elementów, takich jak dźwiękoszczelne ściany, regulowane oświetlenie, przyciemnione okulary oraz neutralne zapachy czy zapewnienie dostępu do zabawek sensorycznych może znacząco poprawić komfort wizyty. Dzięki tym prostym, ale skutecznym dostosowaniom, gabinet dentystyczny może stać się miejscem, w którym osoby neuroróżnorodne poczucją się bardziej komfortowo.

Komunikacja z pacjentami neuroróżnorodnymi

Jak komunikować się z pacjentami z autyzmem?

Komunikacja z pacjentami z autyzmem wymaga szczególnej uwagi i zrozumienia ich unikalnych potrzeb. Oto kilka praktycznych wskazówek, które mogą pomóc w budowaniu zaufania
i komfortu. W naszym gabinecie stosujemy się do niniejszych zasad:

1. Jasny i prosty język: unikanie skomplikowanego słownictwa i medycznego żargonu. Stosowanie krótkich zdań i wyraźne instrukcje, aby pacjent mógł łatwiej zrozumieć,
   co się dzieje.
2. Wizualne wsparcie: użycie obrazków lub schematów, aby wyjaśnić procedury. Wizualizacja może pomóc pacjentowi lepiej zrozumieć, czego się spodziewać.
3. Zachowanie spokoju: osoby z autyzmem mogą być wrażliwe na emocje innych. Utrzymywanie spokojnego tonu głosu i opanowanego zachowania może pomóc
   w złagodzeniu ich lęków.
4. Aktywne słuchanie: danie pacjentowi czas na wyrażenie swoich myśli i uczuć. Używanie potwierdzeń, aby pokazać, że pacjent jest słyszany i rozumiany.
5. Dostosowanie tempa: w zależności od komfortu pacjenta, dostosowanie tempa rozmowy i procedur. Pozwolenie na przerwy, jeśli pacjent czuje się przytłoczony.

Techniki relaksacyjne w gabinecie dentystycznym

Jak minimalizować stres podczas wizyty?

Wizyty u dentysty mogą być stresujące dla każdego z nas, a szczególnie dla osób neuroróżnorodnych. Wprowadzenie technik relaksacyjnych w gabinecie dentystycznym może znacząco pomóc w zminimalizowaniu lęku. Oto kilka skutecznych metod, które stosujemy:

1. Głębokie oddychanie: Zachęcanie pacjentów do praktykowania głębokiego oddychania przed i w trakcie wizyty. Można to osiągnąć poprzez proste instrukcje, takie jak wdychanie powietrza przez nos, zatrzymanie go na chwilę, a następnie powolne wydychanie przez usta. Taka technika pomaga w uspokojeniu organizmu i redukcji stresu.
2. Wizualizacja: Proponowanie pacjentom techniki wizualizacji, w której mogą wyobrazić sobie spokojne i bezpieczne miejsce, takie jak plaża czy las. Pomaga to skupić się na pozytywnych obrazach, co odciąga uwagę od lęków związanych z wizytą.
3. Muzyka relaksacyjna: Oferowanie pacjentom możliwości słuchania spokojnej muzyki lub dźwięków natury podczas zabiegów. Dźwięki te mogą działać kojąco i pomagają
   w rozluźnieniu.
4. Zabawy sensoryczne: Wprowadzenie elementów zabaw sensorycznych, takich jak gniotki czy piłeczki antystresowe, które pacjenci mogą używać podczas oczekiwania lub przed zabiegiem.

Rola rodziny w procesie leczenia

Rodziny odgrywają kluczową rolę w wspieraniu pacjentów neuroróżnorodnych podczas wizyt w gabinecie stomatologicznym. Ich obecność i zaangażowanie mogą znacząco wpłynąć
na komfort, poczucie bezpieczeństwa i w rezultacie natężenie stresu u pacjenta. Oto kilka sposobów, w jakie rodziny mogą wspierać swoich bliskich:

1. Przygotowanie do wizyty: Rodziny mogą pomóc w przygotowaniu pacjenta do wizyty, omawiając, co się wydarzy i odpowiadając na ewentualne pytania. To przygotowanie zmniejsza niepewność i lęk.
2. Wsparcie emocjonalne: Obecność rodziny w gabinecie może działać uspokajająco. Warto, aby członkowie rodziny byli blisko pacjenta, oferując wsparcie i zachętę
   w trakcie zabiegu.
3. Zrozumienie potrzeb: Rodziny mogą dzielić się z personelem informacjami
   o specyficznych potrzebach i preferencjach pacjenta, co umożliwia lepsze dostosowanie podejścia.
4. Uczestnictwo w terapii: Zachęcanie rodziny do uczestnictwa w terapiach
   lub szkoleniach dotyczących technik relaksacyjnych, które można praktykować wspólnie w domu, co wzmacnia więzi i wspiera przygotowanie do wizyt.

Zaangażowanie rodziny oraz zastosowanie technik relaksacyjnych w gabinecie dentystycznym mogą znacznie poprawić doświadczenia pacjentów neuroróżnorodnych, przyczyniając się
do skuteczniejszego leczenia i większego komfortu podczas wizyt.

Dostosowanie gabinetu dentystycznego do potrzeb osób neuroróżnorodnych jest kluczowe dla zapewnienia komfortu i skutecznej opieki. Świadomość specyficznych potrzeb pacjentów, odpowiednia komunikacja oraz wprowadzenie technik relaksacyjnych mogą znacząco poprawić doświadczenia podczas wizyt. Przyjazne i dostosowane środowisko pozwala nie tylko na redukcję lęku, ale także na efektywniejsze leczenie. Jeśli potrzebujesz więcej informacji lub chciałbyś umówić się na wizytę, zachęcamy do kontaktu z naszym gabinetem: Dentysta Gliwice

Jesteśmy tutaj, aby pomóc!

Post Dentysta przyjazny osobom neuroróżnorodnym pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Jama gardła (cavitas pharyngis) złożona jest z części nosowej gardła (pars nasalis pharyngis), części ustnej gardła (pars oralis pharyngis) i części krtaniowej gardła (pars laryngea pharyngis), które przechodzą jedna w drugą – bez wyraźnych granic.

Gardło (pharynx) – budowa

Gardło jest rurą mięśniową o kształcie nieregularnym, rozpoczynającą się na podstawie czaszki od góry, połączoną od przodu z jamą nosową, poniżej z jamą ustną i wejściem do krtani, od tyłu graniczącą z szyjnym odcinkiem kręgosłupa i zakończoną wejściem do ust przełyku. Wyróżnia się: część nosową, część ustną i część krtaniową gardła. W części ustnej i krtaniowej krzyżują się drogi oddechowa i pokarmowa.

Ściany gardła stanowią przede wszystkim wachlarzowate zwieracze gardła (górny, środkowy i dolny) i dźwigacze gardła (mięsień rylcowo-gardłowy i mięsień podniebienno-gardłowy wraz mięśniem trąbkowo-gardłowym).

Mięśnie zwieracze gardła (musculi constrictores pharyngis), czyli:

• mięsień zwieracz górny gardła (musculus constrictor pharyngis superior),
• mięsień zwieracz środkowy gardła (musculus constrictor pharyngis medius),
• mięsień zwieracz dolny gardła (musculus constrictor pharyngis inferior),

otaczają światło gardła, a w części tylnej w linii środkowej połączone są szwem gardła (raphe pharyngis).

Błonę śluzową gardła (poza częścią nosową gardła) pokrywa nabłonek wielowarstwowy płaski nierogowaciejący (z gruczołami surowiczymi i śluzowymi). W części nosowej gardła błona śluzowa pokryta jest nabłonkiem migawkowym.

Unerwienie czuciowe części nosowej i ustnej gardła pochodzi ze splotu gardłowego; część dolną gardła czuciowo unerwia gałąź wewnętrzna nerwu krtaniowego górnego (pochodzi z nerwu błędnego). Unerwienie ruchowe jest doprowadzane przez nerw językowo-gardłowy i nerw błędny.

Unaczynienie gardła pochodzi z odgałęzień tętnicy szyjnej zewnętrznej (tętnica gardłowa wstępująca, tętnica podniebienna wstępująca i zstępująca, tętnice kanału skrzydłowego). Do części dolnej gardła dochodzą również gałązki tętnicy tarczowej dolnej (od tętnicy podobojczykowej).

Funkcje gardła

Mięśnie gardła zapewniają ruchomość gardła i są istotnym elementem mechanizmu połykania; ruchy perystaltyczne gardła umożliwiają przesuwanie kęsa pokarmowego. Wyróżnia się trzy fazy aktu połykania: ustną, gardłową i przełykową.

Skurcz gardła i utworzenie uwypuklenia na ścianie tylnej (wału Passavanta) oraz uniesienie podniebienia miękkiego pozawalają oddzielić część nosową gardła od jego części ustnej w czasie połykania i mówienia. Przedostawaniu pokarmu do dróg oddechowych w trakcie aktu połykania zapobiega też inny mechanizm: uniesienie krtani, skurcz wejścia do krtani i pochylenie ku tyłowi nagłośni przez ucisk cofającej się nasady języka (co zamyka dalszy odcinek drogi oddechowej w fazie gardłowej). Skurcz mięśnia gardłowego dolnego umożliwia otwarcie „ust przełyku” i dokonanie fazy przełykowej aktu połykania.

W gardle znajduje się pierścień gardłowy chłonny (pierścień Waldeyera), do którego należą;

• migdałek gardłowy, czyli trzeci (tonsilla pharyngealis) – na stropie części nosowej gardła;
• migdałki trąbkowe (tonsillae tubarie) – w okolicach ujść gardłowych trąbek słuchowych, na bocznych ścianach części nosowej gardła;
• migdałki podniebienne (tonsillae palatinae) – w cieśni gardzieli (część ustna gardła);
• grudki chłonne ścian bocznych i tylnej gardła;
• migdałki językowe (tonsillae linguales) – na tylnej części nasady języka;
• skupiska tkanki chłonnej – za łukami podniebiennymi tylnymi.

Migdałki, czyli skupiska grudek limfatycznych położone pod nabłonkiem, ulokowane są na skrzyżowaniu górnych dróg oddechowych z przewodem pokarmowym. Ich zadanie polega na prezentacji antygenów znajdujących się w pokarmie i śluzie dróg oddechowych. Antygeny są zasysane do krypt migdałków, w których powstaje odpowiedź immunologiczna wobec patogenów górnych dróg oddechowych.

Gardło pełni rolę oddechową, w którym powietrze wdychane przez nos (kiedy podniebienie miękkie spoczywa na podstawie języka) jest nawilżane, ogrzewane i oczyszczane.

Gardło, jako jama rezonacyjna, wpływa na barwę głosu, pewne tony harmoniczne może wzmacniać, inne – tłumić. Podczas mowy w warunkach prawidłowych (oddzielenie części nosowej od części ustnej gardła) nie dochodzi do nosowania otwartego.

Post Gardło – anatomia i fizjologia pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Operacja zatoki szczękowej metodą Caldwella-Luca – technika i wskazania

Wykonanie operacji zatoki szczękowej metodą Caldwella–Luca rozważa się w przypadkach:

• przewlekłego zapalenia zatoki szczękowej – nawrotów po operacjach wewnątrznosowych;
• złamania ściany zatoki szczękowej, złamania ściany górnej (oczodołowej);
• ciała obcego w zatoce;
• konieczności pobrania wycinków;
• drenażu ropnia oczodołu;
• potrzeby dojścia do innych zatok.

Obecnie, ze względu na intensywny rozwój technik endoskopowych, chirurgię Caldwella-Luca stosuje się głównie jako metodę leczenia złożonych urazów masywu szczękowo-twarzowego, uzyskania dostępu przezzatokowego do dołu skrzydłowo-podniebiennego i usuwania ciał obcych z zatoki szczękowej.[1]

Operacja zatoki szczękowej metodą Caldwella-Luca najczęściej przeprowadzana jest w znieczuleniu ogólnym dotchawiczym lub innym, dożylnym krótkotrwałym. W przypadku znieczulenia miejscowego – podawany jest środek znieczulający z dodatkiem epinefryny.

Cięcie tkanek miękkich wykonuje się w górnej części przedsionka jamy ustnej (po stronie operowanej) i prowadzi je od guza szczęki do wędzidełka wargi górnej; niektórzy autorzy preferują cięcie pionowe na wysokości pierwszego zęba trzonowego. Naciętą śluzówkę i okostną odwarstwia się i odsłania kość przedniej ściany zatoki. Nerw podoczodołowy należy chronić przed uszkodzeniem, delikatnie odciągając tkanki i unikając zbyt wysokiego odsłaniania kości.

W okolicy dołu nadkłowego, gdzie cienka blaszka kostna przedniej ściany zatoki ma niebieskawe zabarwienie, otwiera się zatokę. Przednia ściana zatoki jest usuwana w kierunku jamy nosowej (co ułatwia późniejsze wykonanie połączenia nosowo-zatokowego) oraz ku dołowi (by umożliwić dojście do przedniego zachyłka zatoki). Następnie przystępuje się do usuwania błony śluzowej z zatoki (usuwa się śluzówkę zmienioną chorobowo i inne twory z zatoki).

Następny etap operacji polega na wytworzeniu połączenia zatoki szczękowej z jamą nosową i wyłożeniu dna zatoki szczękowej wytworzonym, uszypułowanym płatem błony śluzowej.

Rana w przedsionku jamy ustnej zamykana jest szwami katgutowymi.

Opieka pooperacyjna i ryzyko powikłań

Opieka pooperacyjna obejmuje:

• antybiotykoterapię i leki przeciwbólowe;
• oczyszczanie rany pooperacyjnej;
• stosowanie inhalacji i maści donosowych (przez ok. 8 dni po operacji w celu zmiękczania strupów);
• płukanie nosa roztworem soli fizjologicznej;
• miejscowe steroidy.

Po operacji przez ok. 8 dni pacjent powinien spożywać miękkie pokarmy i unikać wydmuchiwania nosa. Zaleca się stosowanie zimnych okładów (redukcja obrzęku). Należy przestrzegać wszystkich zaleceń lekarskich i zgłaszać się na zaplanowane wizyty kontrolne.

Wśród zagrożeń i powikłań związanych z operacją zatoki szczękowej metodą Caldwella-Luca wymienia się:

• parestezje w okolicy zębów szczęki (częste);
• krwiak policzka, masywne krwawienie z pola operacyjnego;
• ropień tkanek miękkich policzka lub zapalenie zakrzepowe żyły kątowej;
• zaburzenie odpływu łez w ujściu przewodu nosowo-łzowego;
• zapalenie szpiku kości szczękowej;
• neuralgia nerwu trójdzielnego (przemijająca lub przetrwała);
• hipestezja (niedoczulica) lub parestezje w przebiegu unerwienia szczękowej gałęzi nerwu trójdzielnego;
• przetoka w przedsionku jamy ustnej;
• śluzowiak zatoki szczękowej;
• zapadnięcie gałki ocznej wtórne do bliznowatego zwężenia (rzadkie);
• uszkodzenie oczodołu na skutek przebicia ściany oczodołu;
• bliznowate zwężenie przedsionka jamy ustnej z powikłaniami stomatologicznymi wtórnymi do zwężenia bruzdy dziąsłowo-wargowej.

[1] Datta RK, Viswanatha B, Shree Harsha M. Caldwell Luc Surgery: Revisited. Indian J Otolaryngol Head Neck Surg. 2016;68(1):90-93.

Post Operacja zatoki szczękowej metodą Caldwella-Luca pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.

Na powstanie nieprawidłowości zgryzowych mogą wpływać wyłącznie czynniki genetyczne (zespół Downa), wyłącznie czynniki środowiskowe (np. urazy) lub zarówno czynniki genetyczne, jak środowiskowe (rozszczep podniebienia).

Czynniki zewnątrzpochodne, zaburzenia wewnątrzwydzielnicze i choroby ogólnoustrojowe

Do szkodliwych, uszkadzających czynników zewnątrzpochodnych działających w okresie prenatalnym (zwłaszcza w ciągu dwóch pierwszych miesięcy ciąży) wymienia się:

• nieprawidłowe położenie płodu
• uciski mechaniczne (wadliwa budowa narządów rodnych, guzy ścian macicy)
• urazy zewnętrzne.

Zaburzenie rozwoju żuchwy w okresie embrionalnym prowadzi do powstania sekwencji Pierre’a Robina (wrodzony niedorozwój żuchwy, przemieszczenie języka, rozszczep podniebienia miękkiego).

Negatywny wpływ na rozwój narządu żucia wywierają ponadto choroby zakaźne, szczególnie we wczesnej ciąży (w okresie organogenezy – do 85. dnia ciąży): wirusowe (m.in. różyczka, odra, ospa wietrzna, opryszczka zwykła), pasożytnicze (toksoplazmoza). Szkodliwe są również choroby ogólne (cukrzyca, niewydolność krążenia, niedokrwistość) i złe warunki bytowe, poza tym niedobory witamin (A, B2, D), działanie niektórych leków (sulfonamidy, talidomid), promieniowanie jonizujące i oczywiście używki.

Zaburzenia wewnątrzwydzielnicze (endokrynopatie) mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty; brak, niedobór lub nadmiar hormonów może działać pobudzająco lub hamująco na rozwój i wzrost (całego ciała lub jego części). Np. u osób dorosłych z akromegalią (nadczynność przysadki mózgowej po ukończeniu rozwoju kośćca) występuje przerost kości i tkanek miękkich w obwodowych częściach ciała; zgryzowo stwierdza się zwykle przodożuchwie morfologiczne (w wyniku przerostu gałęzi żuchwy), które może być powikłane zgryzem otwartym. W przypadku obrzęku śluzakowatego (na tle niedoczynności tarczycy) obserwuje się opóźnione wyrzynanie zębów mlecznych i stałych, przetrwałe zęby mleczne, zgryz otwarty lub tyłożuchwie morfologiczne.

Do chorób ogólnoustrojowych powodujących zaburzenia w układzie stomatognatycznym należy przede wszystkim krzywica – najczęstsza przyczyna zgryzu otwartego całkowitego lub tyłożuchwia morfologicznego.

Nieprawidłowości zgryzowe – czynniki miejscowe

W okresie pozapłodowym za nieprawidłowości zgryzu najczęściej odpowiadają czynniki miejscowe – dysfunkcje, parafunkcje, skutki próchnicy lub urazów.

Wśród dysfunkcji, które mogą przyczyniać się do zniekształceń w narządzie żucia, wymienia się zaburzenia różnych czynności fizjologicznych np. połykania, żucia, oddychania. Za nieprawidłowości zgryzowe odpowiadać mogą także wady postawy lub nieprawidłowa pozycja dziecka podczas snu/karmienia. Za szczególnie szkodliwe uważa się bodźce działające długotrwale (nawet o małej sile). Np. oddychanie przez usta może powodować m.in. tyłozgryz lub tyłożuchwie, wychylenie górnych siekaczy, zgryz krzyżowy boczny (oddychanie przez nos wspiera prawidłowy rozwój szczęk).

Do powstania wady zgryzu przyczyniać mogą się parafunkcje –  nawyki ruchowe, które wywierają szkodliwy wpływ na narząd żucia, np.

• ssanie, np. smoczka, palca, piąstki itp. (w 1. roku życia ssanie to czynność fizjologiczna, która nie wymaga eliminacji) może odpowiadać za różnorodne wady zgryzu, m.in. za zahamowanie pionowego wzrostu wyrostka zębodołowego i powstanie zgryzu otwartego
• nagryzanie przedmiotów, obgryzanie paznokci może prowadzić do powstania/pogłębienia różnych postaci zgryzu otwartego i/lub wad dotylnych (najczęściej asymetrycznych)
• zgrzytanie zębami, bruksizm może powodować starcie zębów, obniżenie zwarcia, wady zgryzu z grupy zgryzów krzyżowych i przewieszonych.

Przyczyną nieprawidłowości zgryzowych może być przedwczesna utrata zębów (mlecznych lub stałych) w wyniku urazu lub (najczęściej) próchnicy, co prowadzi do obniżenia płaszczyzny zgryzu i zgryzu głębokiego rzekomego. Skutkiem rozległych ubytków na powierzchniach stycznych zębów bocznych jest skrócenie łuku zębowego, co w okresie rozwojowym może powodować zaburzenia wzrostu i rozwoju narządu żucia. W wyniku przedwczesnej utraty zębów mlecznych dochodzi do przesuwania pozostałych zębów i utraty przestrzeni niezbędnej dla prawidłowego wyrznięcia zębów stałych; zwiększa się ryzyko stłoczeń zębowych. W przypadku jednostronnej utraty zęba przedniego zaburzeniu ulec może linia pośrodkowa siekaczy (zęby sąsiednie będą „wędrować” w kierunku wolnego miejsca). Przedwczesna utrata zębów stałych prowadzi do przemieszczenia, rotacji i nachylenia (w kierunku luki) zębów sąsiadujących ustawionych z tyłu.

Post Przyczyny nieprawidłowości zgryzowych pojawił się poraz pierwszy w Dentysta.eu - Marcin Krufczyk.