Komentarze do: Dentofobia – jak oswoić przerażonego pacjenta

Autor: Gosia

Gosia — Tue, 11 Oct 2016 03:13:30 +0000

Dla mnie najlepiej byłoby, gdyby ktoś na ulicy znienacka zaszedł mnie od tyłu, znieczulił eterem, przetransportował do gabinetu na śpiku i obudziłabym się ze zrobionymi wszystkimi zębami. Ale tak dobrze niestety nie ma… 🙁

Autor: Anna

Anna — Thu, 25 Feb 2016 09:23:20 +0000

ja sie boje od momemntu jak w 7 klasie pani w szkole mleczna prawa gorna 4 mleczak rwala ponad 2 godziny od tamtej pory panicznie boje sie dentystow nawet po znieculeniu siedze cala sztywna i lekaz moze byc najbardziej mily pod sloncem i nic to zniezmienia po kilku wizytach sie ociupinke oswajam ale wystarczy 2-3 tyg przerwy i nastepnym razem ide do dentysty po2-3 latach
na mysl zabiegu usuniecia ósemki wydlybywanai jej z kosci po jest wrosnieta wzdluz poprostu telepie mnie na sama mysl o leczeniu a o rwaniu to juz odplywam doslownie

Autor: Hala

Hala — Fri, 10 Jan 2014 00:13:05 +0000

W podanych wynikach badań nie dopatrzyłam się kilku jeszcze ważnych przyczyn dentofobii.Np. gdy nie tolerujemy zbyt bliskiej odległości innych (obcych szczególnie)
ludzi a tu jeszcze 'ten’ osobnik wyposażony w wiertło sięga do naszej jamy ustnej,brrr!
Inny powód to np. ograniczenie swobodnego oddychania w czasie zabiegów dentystycznych.Człowiek w stresie może się uspokoić również przez wyregulowanie oddechu-a tu …niestety podczas zabiegu- nie można.Itd…..:)

Autor: Hala

Hala — Fri, 10 Jan 2014 00:13:05 +0000

Autor: B

Thu, 24 Oct 2013 11:29:55 +0000

Przeprowadzając te badania ktoś zwyczajnie stracił czas i pieniądze. Nie wejdę do dentysty choćby tam sam Chopin siedział i grał, choćby pachniało afryką i pani doktor była topless. Nie i koniec! Muzyka… Śmieszne…

Autor: :P;P

:P;P — Wed, 09 Oct 2013 19:00:44 +0000

:P:P hahahah ja się nie boję 🙂

Autor: boguslawa

boguslawa — Mon, 20 May 2013 16:58:57 +0000

strasznie sie boje dentysty a od 20 lat nie bylam i w mojej jamie jest tragedia

Autor: Ivet

Ivet — Wed, 07 Nov 2012 21:32:16 +0000

Witam tez mam taki sam problem . Sama nie wiem dlaczego ale panicznie nie znosze dentysty . najgorzej na mnie dziala odglos wiertel , ten specyfivczny zapach , i wogole . Wizyta u dentysty to dla mnie tortury , mysle , ze cierpie na dentofobie .Wielokrotnie bylam u dentysty ale za nic w swiecie nie dalam sobie zrobic zebow , dopiero w ubieglym roku pod narkoza udalo sie kilka zebow wyleczyc ale to jeszcze nie wszystkie . Pare dni temu pojechalam do tego samego centrum , i tez podali mi narkoze ale zaraz szybko wybudzilam sie a widok wiertla przyprawial mnie o mdlosci .Chyba za mala ilosc znieczulenia mi dano tym razem .

Autor: Malika

Malika — Wed, 10 Aug 2011 13:18:19 +0000

Emka , byłam tak samo strachliwa jak Ty. Bałam się dosłownie wszystkiego (łącznie ze znieczuleniem). W efekcie „dorobiłam” się tragicznego stanu uzębienia w młodym wieku ( mam genetycznie słabe zęby).W którymś momencie ukruszył mi się ząb i zrozumiałam, że to nie przelewki. Przed wizytą u dentysty przeżywałam katusze- nie jadłam, nie piłam. Bałam się badania i „wyroku” stomatologa.
W końcu ktoś polecił dobrą panią stomatolog. Oczywiście dowiedziałam się najgorszego-trzeba leczyć kanałowo. Spanikowałam, już myślałam, że nie wrócę. Jednak wróciłam.
Trafiłam na panią stomatolog, która mnie z fobii wyleczyła. Znieczulenie (za pomocą igły i strzykawki. Wand jest znieczuleniem dobrym dla dzieci, ewentualnie dorosłych, których czekają małe zabiegi)podała mi w 100% bezboleśnie. Wcześniej zaaplikowała maść znieczulającą, która wywołała lekkie mrowienie. Pokazała mi palcem, w które miejsce się wkłuje, więc nic mnie nie zaskoczyło. Ukłucie było ledwo wyczuwalne (mniejsze niż ugryzienie przez komara). Znieczulenie podawała stopniowo, już przy drugim wkłuciu nie czułam podawania znieczulenia. Igiełka była cieniutka i giętka. Żadnego rozpychania. Za to miłe uczucie mrówek i stopniowego paraliżowania :). Potem pani sprawdzała czy znieczulenie jest podane w stopniu wystarczającym – dmuchała i kropiła wodą. Dodawała je aż do momentu jak przestałam kompletnie czuć cokolwiek ;).
Potem rozwiercenie zęba – czujesz, że ktoś coś robi ,ale to nie jest ból. Po prostu coś Ci się rusza w szczęce. Delikatny ból poczułam dopiero jak Pani stomatolog dostała się do kanału. Ból trwający może 2 sekundy i nie jakiś przesadny -jeśli bolał Cię już ząb, to ból ten był zapewne o wiele większy. Tyle katuszy 🙂 Czyli zostały one zredukowane do prawie 0. Teraz będę kończyć tego zęba nieszczęsnego. Potem zrobię całą resztę, bo skoro tak może wyglądać leczenie, to bardzo proszę ;D . Chcę utrzymać zęby jak najdłużej.
Moja pani stomatolog – istna mistrzynią. Mówi spokojnie, ciepłym tonem. Wszystko dokładnie tłumaczy, co chwilę pyta czy nie boli (nawet ,gdy nie ma prawa boleć). Na fotelu czuję, że mam kontrolę nad zabiegiem. Wiem, że gdyby zabolało,to pani natychmiast przerwie wykonywaną czynność. Pani jest delikatna. Mogę powiedzieć jej o dosłownie wszystkich swoich obawach. Wiem, że wyśmiana nie zostanę ani moje obawy nie zostaną zbagatelizowane -pani stomatolog nie spieszy się.Polecam poszukania kogoś takiego. Z dużą dawką empatii. Chodziłam też do stomatologa (pana profesora), który była rewelacyjnym fachowcem, ale sama jego osoba na mnie źle działała. Mimo, że był miły i uprzejmy, to np. samo badanie u niego bolało, gdy dotykał zęba tymi narzędziami. Był mniej współczujący, co sprawiło ,że poszukałam innego stomatologa i nie załuję! Pozdrawiam

Autor: emka

emka — Sun, 12 Jun 2011 17:19:42 +0000

czytam te badania… nie sądzę, by te wszystkie uśmiechy i kurtuazja mogą cokolwiek pomóc. na pewno nie w moim wypadku – na samą myśl o dentyście ściska mnie w żołądku, a do oczu napływają łzy. nie pamiętam kiedy ostatnio byłam u stomatologa, choć czuję (m.in. w oddechu), że próchnica szaleje w zębach. ale nie pójdę do dentysty. chyba, że ktoś mnie zaciągnie siłą. postanowiłam, że najbliższa wizyta, to będzie protetyk i spotkanie pod pełnym znieczuleniem by usunąć wszystkie zęby i sprawić sobie protezę. nie chcę czuć nic! bólu, dźwięku maszynek i zapachu tych wszystkich chemikaliów, nie chcę widzieć fotelu tortur i nie chcę widzieć odbicia mych okropnych zębów w okularach dentysty. nie chcę słyszeć jego chamskich docinek i widzieć grymasu niezadowolenia na jego twarzy. nie chcę czuć smaku gazików w ustach i czuć przeszywającego podmuchu powietrza w szkliwie. dodam, że 1,5 roku temu wypadły mi obie „piątki” w trakcie jedzenia jogurtu. na pierwszy rzut oka jest to niewidoczne i niech tak pozostanie. może jestem głupia, ale od czasu przeżytej w wieku szkolnym masakry we własnej jamie ustnej (4 miesięczne kanałowe) nikt mnie nie zmusi do odwiedzenia dentysty. amen. do widzenia.